เรื่ิองสั้น โคนัน ไฮบาระ ภาคแรก

เป็นลิ้งค์ลองเข้าไปดูนะค้ะ ^______^ (ก๊อปลิ้งค์แล้ววางลงในช่องใส่เว็ปเอาน๊า) https://www.facebook.com/Haibara.Ai.4869/posts/450016805116739?stream_ref=5

เรื่องสั้น เฮย์จิ คาซึฮะ ภาคแรก

ปล.อันนี้แต่งอันแรกสุด ออกมาแบบ - - แอดมินยังรับไม่ได้ 5555

เรื่องสั้น  เฮย์จิ <3 คาซึฮะ ตอนที่ 1

คาซึฮะ // นี่เฮย์จิ ถ้าฉันเป็นยากูซ่า นายจะทำไง? เฮย์จิ // มันเกี่ยวไรกับฉันหล่ะ ? คาซึฮะ // ก็จริงแหะ (เศร้า)
2-3 วันต่อมา เฮย์จิไม่เห็นคาซึฮะเลย หารู้มั้ยว่า คาซึฮะไปหายากูซ่าในญี่ปุ่น โดยเขียนจดหมายลาไว้ ณ บ้านคาซึฮะ เฮย์จิมองหาคาซึฮะจนทั่วบ้านแล้วหาไม่เจอ เลยเหลือบไปเห็น จดหมายบอกลาของคาซึฮะ
" เฮย์จิ ฉันไม่รู้ว่านาย จะได้อ่านจดหมายนี้รึเปล่า ? แต่ฉันจะบอกแค่ว่า ฉันจะไปตามหายากูซ่า ที่ฉันอยากเป็น แต่กว่านายจะรู้ ฉันคงไปไกลแล้ว ลาก่อนนะ เฮย์จิ "
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ต่อจากตอนที่แล้ว ตอนที่แล้ว คาซึฮะได้เขียนจดหมายลาไว้ เฮย์จิ // คาซึฮะ !!!!!!!!!
ด้านของคาซึฮะ
ณ ซอย ยากูซ่า เขต ฆ่าไม่เลือก แขวง หรือจะไฝว้? อำเภอ พี่ให้สอง ถนน แก๊งใหญ่ใจแมว จังหวัด วิ่งเร็วกว่าใคร . (มันมีจริงป้ะ?)
คาซึฮะ // เอ ? ว่าแต่แก๊งยากูซ่ามันอยู่ไหนหล่ะเนี่ย ? แล้วเฮย์จิจะตามหาเรารึป่าวนะ ? = ='
 ยากูซ่า(ที่ผ่านมาพอดี) // ว่าไงน้องสาว แถวนี้ไม่ใช่ที่ ที่ผู้หญิงอย่างน้องจะมาเดินเล่นนะ  
คาซึฮะ // คือฉันมาตามหาแก๊งยากูซ่าค่ะ !  
ยากูซ่า // ห้ะ! น้องมีธุระอะไรกับแก๊งนั้นหรอจ๊ะ ?
คาซึฮะ // คือฉันจะมาเข้าแก๊งนี้หน่ะค้ะ เอ๊ะ! หรือว่าพี่คือคนในแก๊ง ? ได้โปรดช่วยรับฉันทีเถอะค่ะ // โค้งงงงงง  
ยากูซ่า // ( เอว 26 อก 35 ) โอเค เดี๋ยวพี่พาไป .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ต่อจากตอนที่แล้ว ที่คาซึฮะ ได้พบยากูซ่า โดยบังเอิญ (มาก)
ณ ดงยากูซ่า ในดงยาง =__=
หัวหน้า // แกพาใครพา ทำไมไม่บอกฉันก่อนห้ะ? ถ้ารู้ถึงหูบอสจะทำยังไง ?  
ลูกน้อง ยากูซ่า // ใจเย็นสิ่ ลูกพี่ ผู้หญิงคนนี้อยากเข้าแก๊งของพวกเรา  
คาซึฮะ // พยักหน้า (O^O) (O_O) (O^O) (O_O)  
หัวหน้า // นี่เธอ? คิดดีแล้วงั้นหรอ ? เข้ามาในแก๊งเรา เหมือนเอาชีวิตเข้ามาทิ้งเลยนะ เธอคิดดีแล้วหรอ?  
คาซึฮะ // เอ่อออออ อื้ม! (นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย TT )
 หัวหน้า // เธอไม่มีสิทธิ์ออกจากที่นี่เป็นอันขาด!!!!
 คาซึฮะ // =[]= (ทำไงดี)  
ลูกน้องคนที่ 2 // (ซุบซิบกับหัวหน้า)  
หัวหน้า // บอสใหญ่ได้รู้เรื่องนี้แล้ว ให้ฉันทดสอบเธอ ถ้าทำตามการทดสอบนี้ไม่ได้ มีแต่ตายเท่านั้น  
คาซึฮะ // กลืนน้ำลาย T^T  
หัวหน้า // จับนังผู้หญิงคนนี้ไปมัดไว้กับเสา  
พึบพับ พึบพับ (จับคาซึฮะมัด)  
หัวหน้า // ถ้าเธอสามารถแก้เชือกนี้ได้ ภายใน 1 ชม. ละก็ เธอจะเสร็จสิ้นภารกิจที่ 1 ไม่ต้องกลัวหรอกนะ มีภารกิจแค่ 3 ภารกิจเอง (ยิ้มอย่างมีเลสนัย)  
ลูกน้องคนที่ 2 // เอ่อออ ลูกพี่ครับ  
หัวหน้า // เงียบไป !! แล้วฉันจะรอเธอแก้ ... เชือกนะ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ต่อจากตอนที่แล้ว คาซึฮะได้เข้ามาอย่างเต็มใจ(รึเปล่า) และตอนนี้คาซึฮะต้องทำภารกิจที่ 1 ให้สำเร็จ แล้วตอนนี้เฮย์จิจะทำยังไงนะ?
คาซึฮะ // แก้เชือกงั้นหรอ มันก็ง่ายอยู่หรอกนะ แต่มัดซะแน่นขนาดนี้ ขยับไม่ค่อยจะได้ซะด้วย
ด้านเฮย์จิ
เฮย์จิ // คาซึฮะ เธออยู่ไหนกันนะ? เธออยากไปอยู่กับยากูซ่าขนาดนั้น แต่ไม่คิดจะศึกษาประวัติของพวกมันเอาซะเลย แต่ที่คาซึฮะไปเพราะอยากเป็นยากูซ่า จริงๆหน่ะหรอ? หรือว่าจะเป็นตอนนั้น
( คาซึฮะ // นี่เฮย์จิ ถ้าฉันเป็นยากูซ่า นายจะทำไง ?  
เฮย์จิ // ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย  
คาซึฮะ // ก็จริงนะ:( )  
หรือว่าจะเป็นตอนนั้น โถ่ เอ้ยยย ! คาซึฮะ ฉันจะไปพาตัวเธอกลับมา รอฉันอีกหน่อยนะ 

ด้านคาซึฮะ ผ่านไป 50 นาทึแล้ว 

คาซึฮะ // อ๊ะ ! อีกนิดเดียว ฮึ้บบ !! เสร็จแล้ว  
หัวหน้า // เก่งดีหนิ่ แต่ใชเวลามากไปนะ  
คาซึฮะ // บอกภารกิจต่อไปมาสิ่  
หัวหน้า // รีบร้อนจังเลยนะ  
คาซึฮะ // หึ !
หัวหน้า // พวกเราพร้อมแล้วรึยัง?  
ลูกน้อง ประมาณ 20 คน // รอจนเนื้อเต้นหมดแล้วนะ / กล้ามเนื้อมันปึ๋งปั๋งหมดแล้ว / รอมานานแล้ว / บลาๆๆๆ
คาซึฮะ // จะทำอะไรหน่ะ ? 
  หัวหน้า // ก็ให้ทุกคนรุมเธอไงหล่ะ เตรียมพร้อมแล้วสิ่นะ  
คาซึฮะ // (ไม่จริงหน่า 20 คนนี่นะ ฉันคนเดียวคงไม่ไหวหรอก เฮย์จิ นายอยู่ไหนนะ)  
หัวหน้า // ทำไมหน้าถอดสีแบบนั้นหล่ะจ้ะ ? กลัวรึไง ?  
คาซึฮะ // ฉันไม่ได้กลัว แค่รอเวลาที่พวกนายจะเริ่ม  
หัวหน้า // ปากดีนักนะ พวกเรา รุมมมมมม !!! 

. . . . . . . . คาซึฮะจะไปไรรึป่าวนะ ติดตามตอนต่อไป . . . . . . .

เรื่อง สั้น(ยาว) ต่อจากตอนนี้แล้ว คาซึฮะซึ่งทำภารกิจที่ 1 สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ต้องมาเจอกับภารกิจสุดหฤโหด ที่ต้องโดนพวกลูกน้องถึง 20 กว่าคน รุม แล้วคาซึฮะจะรอดมั้ยนะ? เชิญอ่านได้เลยจ้า
คาซึฮะ : (ให้ตายสิ๊ ! เยอะขนาดนี้ไม่ไหวแน่เลยย) ตุ้บตั๊บๆ ตุ้บตั๊บ -.- ลูกน้องเกินครึ่งโดนคาซึฮะจัดการ ยังมีลุกขึ้นไหวบ้างไม่ไหวบ้าง และคาซึฮะ ก็บาดเจ็บไม่น้อยเช่นเดียวกัน
10 นาที ผ่านไป ~
คาซึฮะ : หมดสักที เฮ้อออออออ ไม่ไหวแล้วววววว ~ (สุดยอด)  
หัวหน้า : จะมาไม่ไหวตอนนี้ไม่ได้นะ ยังมีภารกิจที่ 3 รอเธออยู่  
คาซึฮะ : (เพลียสุดๆ ขยับตัวแทบจะไม่ได้) ภะ.. ภารกิจอะไรงั้นหรอ?  
หัวหน้า : ดูท่าจะไม่ไหวจริงๆซะด้วย (O_o)
คาซึฮะ : (-^-) (-v-) พยักหน้า  
หัวหน้า : ไม่ต้องเป็นห่วง ภารกิจต่อไปมีแค่เรา 2 คนเท่านั้น ฉันจะทำให้เธอมีแรง ซู่ซ่า อีกครั้งนึง  
คาซึฮะ : เอ๊ะ! .... ภารกินอะไรหน่ะ -0- (ใสซื่อสุดๆ)  
หัวหน้า : ฟิจเจอร์ริ่ง
คาซึฮะ : ห้ะ .... โอ๊ะ !! ไม่ไหวแล้ววว ขยับตัวไม่ได้เลย 
  หัวหน้า : มาม้ะ.... (แล้วหัวหน้าสุดหื่นก็แบกคาซึฮะไปที่ห้องส่วนตัว)  
คาซึฮะ : ....... (ขยับไม่ไหวแล้ววว T^T)
หัวหน้า : จะถอดแล้วนะ ><  
คาซึฮะ : ยะ.. อย่านะ เฮ .. เฮย์จิ .... ช่วยด้วยย ...  
หัวหน้า : เฮย์จิงั้นหรอ? ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ได้หรอก มาเริ่มกันดีกว่า จากนั้น หัวหน้าเริ่มถอดเสื้อคาซึฮะ ที่ไม่มีเรี่ยวแรง  
คาซึฮะ : (ร้องไห้)  
หัวหน้า : อย่าร้องไห้สิ้จ้ะ ฉันจะทำให้เธอยิ้มเองง
เสียงดังจากข้างนอก : ตุ้บตับ กรี๊ดวี๊ดว้ายคุณชายขายถั่ว
หัวหน้า : (ไม่สนเสียงข้างนอกเลยสักนิด) ไม่ต้องหน้าแดงสิ้จ้ะ มีกันแค่ 2 คนเท่านั้น  
คาซึฮะ : ....
เฮย์จิ : ปังงง (ถีบประตู) 3 คนต่างหากกกก เฮ้ยยยยยย !!
เฮย์จิจัดการหัวหน้าด้วยความแค้นสุดๆจนหัวหน้าจมกองเลือดไปเลย (ยังไม่ตายๆ)
คาซึฮะ : ฮะ... เฮย์จิ -////- (คือคาซึฮะเสื้อถูกถอดไปแล้ว)  
เฮย์จิ : เอ่อออออออ -///- (จ้องไปที่ส่วนๆนึงของคาซึฮะ 18+)  
คาซึฮะ : มะ ... มอง ยะ อยู่ได้ .... อีตาบ้า -/////////- เ
ฮย์จิ : คนที่บ้าหน่ะ เธอต่างหาก มาที่ ที่อันตรายแบบนี้ โดยไม่สืบประวัติมันก่อน ว่ามันเป็นยังไง แล้วไงหล่ะ ถ้าฉันไม่มาเธอคงเสร็จมันแล้ว  
คาซึฮะ : ก็ฉันอยากเป็นยากูซ่า นี่น่าาา (ที่จริงหน่ะ...อยากให้นายตามมามากกว่า >< )
เฮย์จิ : (เดินเข้ามาหาคาซึฮะ)  
คาซึฮะ : จะ... จะทำอะไรหน่ะ =[]=  
เฮย์จิ : ใส่เสื้อให้เธอไงหล่ะ ยัยบ๊อง ! ฉันไม่ทำอะไรเธออยู่แล้ว
 คาซึฮะ : งั้นหรออ? ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย 
  เฮย์จิ : กลับกัน เดี๋ยวฉันแบกไป  
คาซึฮะ : อื้ม ><

. . . . . . .ติดตามตอนจบ อาจจะฟิน รึป่าวววว? 5555 . . . . . .

ตอนจบบบบบบบบ . ><
ระหว่างทางที่เฮย์จิแบกคาซึฮะกลับบ้าน
คาซึฮะ : นี่เฮย์จินายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่น
เฮย์จิ : ง่ายนิดเดียว ฉันก็เอารูปเธอให้คนแถวนั้นดู แล้วพอไปถึงเจอพวกมันหลายคน อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ ดูจากสภาพนั้น ต้องโดนไอคิโด้มาแน่นอนเลยรู้ว่าเธออยู่ที่นั่นไงหล่ะ
 คาซึฮะ : เอารูป? นายไปเอารูปฉันมาจากไหนงั้นหรอ?
 เฮย์จิ : เอ้ะ!! เอ่อออออ ในบ้านเธอหน่ะ ฉันหยิบมา ... แหะๆ -//- (ความจริงพกติดตัวไว้)  คาซึฮะ : อ๋ออออ
 เฮย์จิ : อ้ะ! ถึงล้ะ งั้นฉันไปส่งในบ้านเลยล้ะกัน
 คาซึฮะ : ก็ได้ -///- 

ในบ้าน คาซึฮะ

คาซึฮะ : นี่เฮย์จิ !
 เฮย์จิ : มีไรงั้นหรอ?
  คาซึฮะ : อ้ะๆ! ป่าวหรอก
ระหว่างที่เฮย์จิทำทีท่าเหมือนจะเอารูปไปเก็บในห้องนอนคาซึฮะ ซึ่งคาซึฮะอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แล้วคาซึฮะกำลังนึกถึงเรื่องที่ผ่านมาอยู่ แล้วเฮย์จิก็เดินเข้ามา

เฮย์จิ : คาซึฮะ ไม่สบายรึเปล่า หน้าแดงเชียว?
คาซึฮะ : เอ้ะ! ป่าวหนิ่  
เฮย์จิ : ไหนลองวัดไข้ดูหน่อยสิ้ 
คาซึฮะ : อื้มๆ
เฮย์จิ : ก็ไม่ได้เป็นอะไร ทำไมหน้าแดงหล่ะ  
คาซึฮะ : มันร้อนหน่ะๆ 
  เฮย์จิ : แน่ใจหรอออ? (ยื่นหน้าเข้ามาใกล้คาซึฮะ)
คาซึฮะ : อ่ะ .... เอ่อออ ฉันกำลังคิดว่านายเห็นรึเปล่า ตอนที่อยู่ในโกดังหน่ะ ?  
เฮย์จิ : เห็นอะไรงั้นหรอ? 
  คาซึฮะ : ชะ ... ชุดชั้นในของชั้นไงหล่ะ -//////////////- (18+ นิดๆ) 
  เฮย์จิ : ก็ต้องเห็นสิ่ ฉันเป็นคนใส่เสื้อให้เธอนะ ค
าซึฮะ : ก็จริงแฮ้ะ (ตอบตรงไปมั้ย?)
  เฮย์จิ : ทำไมหรอ? เธอไม่อยากให้ฉันเห็นงั้นหรอ?
คาซึฮะ : อีตาบ้า ! ใครจะไปอยากให้ผู้ชายมาเห็นชุดชั้นในตัวเองกันหล้าาา >////////<
  เฮย์จิ : มันก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา? ฉันเห็นเธอใส่ชุดว่ายน้ำบ่อยออกจะตาย 
  คาซึฮะ : ก็จริง ! แ่ต่ ... เอ้ยยยยย ชุดว่ายน้ำก็ส่วนชุดว่ายน้ำสิ้  
เฮย์จิ : ไม่แน่ฉันอาจจะได้เห็นมากกว่านั้นอีกก็ได้ (พูดเบาๆ)
 คาซึฮะ : เมื่อกี้นายพูดว่าไรน้ะ? - - 
  เฮย์จิ : อ่ะ! ป่าวๆ กินข้าวต้มนี่สิ่ ฉันทำให้ ฉันเห็นมีของอยู่ในตู้เย็นหน่ะ
คาซึฮะ : กินได้จริงหรอ?  
เฮย์จิ : จริงสิ่ 
  คาซึฮะ : อ้ามมมม ...... โอ้ยยย 
 เฮย์จิ : เป็นไรหรอคาซึฮะ?
คาซึฮะ : ร้องหน่ะสิ่ร้อน ลิ้นพองหมดเลย T^T
  เฮย์จิ : อ้าว ลืมๆเดี๋ยวเป่าให้ กินน้ำก่อนๆ
เฮย์จิ : อ้ะ! เป่าให้แล้วกินสิ่  
คาซึฮะ : อื้ม อ้ามมม อร่อยยย ><
 เฮย์จิ : จ้องงงงงงงง O.O
 คาซึฮะ : หน่ะ หน้าฉันมีไรติดงั้นหรอ? 
  เฮย์จิ : ข้าวหน่ะ เดี๋ยวฉันเอาออกให้ คาซึฮะ : อื้มๆ
จากนั้นเฮย์จิก็เอามือเขี่ยเม็ดข้าวที่ติดอยู่ที่ปากของคาซึฮะ แล้วเอาหน้าเข้ามาใกล้คาซึฮะ
  คาซึฮะ : ฮะ ... เฮย์จิ จะ .... จะ
คาซึฮะยังพูดไม่จบ ก็โดนเฮย์จิประกบริมฝีปากทับลงไปอย่างดูดดื่ม ทั้ง2คน จูบอย่างนั้นอยู่นาน จนเฮย์จิคลายริมฝีปากออกมา
คาซึฮะ : (นี่แหล่ะที่รอคอยยยย ><)  
เฮย์จิ : ฉันอยากเห็นชุดชั้นในเธออีกจัง ^^
คาซึฮะ : นายหมายความว่าไงหน่ะ  
เฮย์จิ : คิดเองสิ้  
คาซึฮะ : อย่านะ ! อีตาบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ><
18+ 18+ 18+ 18+ 18+ 18+ 55555555
. . . . . . . . . จบแล้ววว ตอนจบไม่ฟิน ต้องขออภัย -/\- แอดมินคิดไม่ออก 555555555 . . . . . . . .

เรื่องสั้น ชินอิจิ - รัน

เกริ่นนำ . . .
　　　ใครๆต่างก็รู้รันกับชินอิจิกำลังแอบดูใจกันอยู่ แต่อยู่ดีๆก็เกิดเรื่องไม่ขาดคิดขึ้น โซโนโกะเพื่อนซี้สุดปึ้กของรันไปเจอชินอิจิควงสาวสวยสุดเซกซี่เดินห้าง แต่รันเชื่อว่าชินอิจิไม่ใช่คนอย่างนั้นเลยไม่เชื่อที่โซโนโกะพูด แต่โซโนโกะก็ยืนกรานว่าพูดเรื่องจริง โซโนโกะจึงลากรันไปที่ห้างก็พบชินอิจิที่เดินออกจากห้างพอดี ทั้งคู่เลยไปซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ และสิ่งที่ทั้งคู่เห็นคือ มีผู้หญิงกำลังควงชินอิจิอยู่ เรื่องชักจะไปกันใหญ่แล้ว รันจะทำยังไง?
ไม่ติดตามไม่ได้แล้วววว . . .<3

เรื่องสั้น ชินอิจิ -  รัน ตอนที่ 1 ตอน จุดเริ่มต้น
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 25xx

วันนี้ก็เป็นวันธรรมด๊าาา ธรรมดา วันแรกของสัปดาห์ที่นักเรียนทุกคนต้องไปเรียน (T^T) แต่ถ้าสำหรับคนที่มีความรักแล้วหล่ะก็ คงอยากไปเรียนทุกวันเลย เพื่อได้เจอกับคนที่รัก แต่ก็มีไม่กี่คู่ ที่จะได้เจอกันเกือบทุกเวลา ไม่จำเป็นต้องเป็นเวลาเรียน เช่น คู่นี้เป็นต้น . . .

รัน : ชินอิจิ๊ !!!!!!!!!!!
ชินอิจิ : =_= งืมมม งำ งืมมม งำ
รัน : ตื่นไปเรียนได้แล้ววววว !!
ชินอิจิ : ค้าบบบ ค้าบบบ แฟนหรือแม่เนี่ย?
รัน : บ้า! ใครแฟนนายกันย่ะ? -///-
ชินอิจิ : ไม่มีหรอก พูดไปงั้นแหล่ะ ^^
รัน : ย่ะ !

จากนั้นชินอิจิก็ลุกไปอาบน้ำ ระหว่างที่ชินอิจิอาบน้ำรันก็เพ้ออยู่คนเดียวในใจ

รัน(คิดในใจ) : เราแอบคบกันมาได้ประมาณ 2 อาทิตย์แล้ว ที่แอบคบเพราะว่ากลัวเรื่องความรักจะทำให้ชินอิจิจะเสียงานไปด้วย แต่ก็น้า ชินอิจิเป็นนักสืบนี่นา จะให้ทำไงได้ แต่ก็ยังดีที่ว่า เราไม่ปกปิดความในใจที่มีซึ่งกันและกัน มันทำต่างฝ่ายต่างโล่งอก ความรักของเราก็ราบรื่นดี ไม่มีอุปสรรคเลยซักอย่าง ฉันคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนึงแน่ๆเลย ><
ชินอิจิ(ออกจากห้องน้ำ) : ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวหน่ะ? - -^
รัน : ชินอิจิ! =[]= นายจะออกมา ก็ออกมาในสภาพดีๆหน่อยไม่ได้รึไง?

สภาพชินอิจิที่ออกมาคือ
- ผ้าผืนเล็กๆเอาไว้เช็ดผมวางไว้บนศรีษะ
- ผ้าผืนใหญ่พันรอบเอว และมัดไว้
- ตัวเปียกโชก มีน้ำหยดเล็กน้อย ดูเซกซี่ไปอีกแบบ
- หล่อมาก มากกกกกกกก ! -.,- (อันนี้ไม่เกี่ยว)

ชินอิจิ : (._.) ก็ไม่เท่าไหร่นะ ปกติฉันแทบจะแก้ผ้าเดินออกมา แต่นี่เธออยู่ฉันเลยไม่ทำแบบนั้น
รัน : -//- ฉันไปรอข้างล่างนะ นายแต่งตัวไปเถอะ
ชินอิจิ : ทำขนมปังแซนวิสทาไส้ช็อคโกแลตนะ
รัน : ทาบ๊วยเค็มดีกว่า
ชินอิจิ : อย่าเชียวนะ (ชินอิจิไม่ชอบบ๊วยเค็ม)
รัน : แบร่
ชินอิจิ : กัดลิ้นขาด - -*
รัน : ไปดีกว่า -//-

ผ่านไปประมาณ 10 นาที ชินอิจิก็แต่งตัวลงมา รันก็ทำแซนวิสเตรียมไว้ให้เรียบร้อย

รัน : อ้ะนี่ ( -_-)—3 (ยื่นแซนวิสให้)
ชินอิจิ : อื้ม ไปโรงเรียนกันเถอะ
รัน : อื้ม

ณ โรงเรียนมัธยมปลายเทย์ตัน

เพื่อนสาวสุดเลิฟของรัน(โซโนโกะ) เดินมาแซว
โซโนโกะ : แหมๆๆ หวานกันเชียวน้า ฉันหล่ะอิจฉาจริ๊งงง >< คุณมาโคโตะก็ไม่ยอมกลับมาซักที
รัน : หวานเหวินอะไรกัน >< ก็นะ คุณเคียวโงขุออกจะเก่ง ไปแข่งคาราเต้ชิงแชมป์นู่นนี่นั่นก็ชนะเกือบหมดเลยนี่นา
โซโนโกะ : ฉันก่ะว่าถ้าเขากลับมาจะไปรับถึงสนามบินเลยแหล่ะ ><
รัน : ก็ดีเหมือนกันน้า
ชินอิจิ : งั้นฉันไปเตะบอลก่อนนะ
รัน : จ้า จ้า
โซโนโกะ : ไปเตะบอลแค่นี้ยังต้องบอกลากันด้วยหรอ?
ชินอิจิ : โซโนโกะจอมจุ้น ! -_-*
โซโนโกะ : (ไปแอบหลังรัน) รันดูสิ่ ชินอิจิจะกินฉันแล้ววว >^<
รัน : ไปเตะบอลได้แล้วชินอิจิ ^^
ชินอิจิ : ฉันกินรันคนเดียวไม่กินเธอหรอก โซโนโกะจอมจุ้น!
รัน : พูดอะไรบ้าๆ เดี๋ยวโซโนโกะก็คิดไปไกลหรอก ไปได้แล้ว >////////<
ชินอิจิ : คร้าบ ฟิ้วววววว ~ (และแล้วชินอิจิก็วิ่งไป)
โซโนโกะ : กินเกินอะไรกันหรอจ๊ะ?
รัน : ยิ้มเจ้าเล่ห์เชียวนะ ไม่มีอะไรหรอกหน่า
โซโนโกะ : แล้วความรักคืบหน้าถึงไหนแล้วจ้ะ?
รัน : ก็เรื่อยๆ ยังไม่อยากเปิดเผยเท่าไหร่ คนที่รู้ก็มีไม่กี่คนเอง
โซโนโกะ : อืมมม . . . คนที่รู้ก็มีฉัน คาซึฮะจัง แล้วก็ เฮย์จิคุงใช้มั้ย? อ้อ! แล้วก็ คุณมาโคโตะสุดที่เลิฟฉันด้วย
รัน : เห็นชินอิจิบอกว่าศัตรูชินอิจิก็รู้
โซโนโกะ : ศัตรู?
รัน : อื้มใช่ ! ฉันก็ไม่รู้ว่าใคร? ε--( =^= )—з

อธิบายนิดหน่อย ณ จุดนี้หมายถึงจอมโจรคิดนะคะ ชินอิจิไม่ได้บอกแต่เจ้าตัวรู้เอง ( สุดยอดค้าแฟนคนแต่ง >< )

โซโนโกะ : ชินอิจิมีศัตรูด้วยหรอ? -0-
รัน : ต้องมีสิ่ มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด จะมีแต่คนรักเราหน่ะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ
โซโนโกะ : แหมมมมมมม ! คมเชียวนะ
รัน : แน่นอน ! ฉันแฟนนักสืบเชียวนะ ><
โซโนโกะ : ไม่ค่อยออกตัวเลยน้า ยัยเพื่อนคนนี้ - -
รัน : มันก็ต้องมีนิดนึง ฮ่าๆ
โซโนโกะ : ไปๆ เข้าเรียนกันได้แล้ว
รัน : จ้า

ณ จุดนี้ผ่านไป 6 ชั่วโมง เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว >^<

ในห้องเรียนตอนนี้ทุกคนออกไปหมดแล้ว เหลือแต่รันและชินอิจิ ส่วนโซโนโกะบอกว่าวันนี้มาโคโตะออกทีวีจึงรีบแจ้นกลับบ้านไปก่อนแล้ว

ชินอิจิ(เดินมาหารัน) : ฉันไปเตะบอลก่อนนะ
รัน : อื้ม เดี๋ยวไปหาล่ะกันนะ
ชินอิจิ : โอเคครับ จุ้บ!
รัน : อ๊ะ! -////-

อยู่ดีๆชินอิจิก็ประทับปลายจมูกลงที่แก้มสุดนิ่มของรัน ทำเอารันถึงกับร้องด้วยความตกใจ

ชินอิจิ : ยังไม่ชินอีกหรอ?
รัน : ก็นิดหน่อย ^^'
ชินอิจิ : แต่ฉันก็ทำแบบนี้กับเธอบ่อยนะ
รัน : พูดอะไรบ้าๆ >//<
ชินอิจิ : ที่หลังอย่าร้องนะ ฉันก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นเธอร้อง
รัน : ก็ฉันไม่ชินขนาดนั้นนี่ แค่ 2-3 ครั้งเองนะ ที่ทำแทบนี้
ชินอิจิ : เป็น 10 ครั้งแล้ว ฉันก็ทำตอนเธอหลับนะ
รัน : อีตาบ้า! คนฉวยโอกาศ ><
ชินอิจิ : ฮ่าๆ ไม่หรอกหน่า เธอก็ยินยอมนะ ^^
รัน : ฉันหลับอยู่ย่ะ ! ><
ชินอิจิ :
รัน : ไปได้แล้ว ตาบ้าชินอิจิ !
ชินอิจิ : คร้าบบบบบบบบบบบบบ ~

พอบทสนทนาจบลงชินอิจิก็ออกไป วันนี้รันมีเวรปิดห้องเลยต้องปิดห้องก่อนและจะตามชินอิจิลงไปที่สนามฟุตบอล และระหว่างทางเดิน ก็ซื้อน้ำตู้กดไปฝากชินอิจิด้วย

รัน : ชินอิจิ! ฉันซื้อน้ำมาฝากน้า
ชินอิจิ : อื้มมมม
รัน : วันนี้ต้องรีบกลับไปทำอาหารให้พ่อ ฉันกลับก่อนนะ (^_^)/
ชินอิจิ : อื้ม บายยยย (^_^)/

วันนี้ก็ยังเป็นแค่วันธรรมดา ยังรักกันดี แต่วันข้างหน้าจะเป็นยังไง?

 

เรื่องสั้น ชินอิจิ - รัน ตอนที่ 2 ตอน Kiss me จูบนี้มีแต่เธอ

　　　รันกลับจากโรงเรียนเพื่อมาทำอาหารให้คุณพ่อสุดแสนจะขี้เมาและบ้าดาราที่ซู๊ดดดดดด !

รัน : พ่อค้า อาหารเสร็จแล้วนะค่ะ
โคโกโร่ : งืมม งืมมม โยโกะจางงง วางไว้เดี๋ยวพ่อไปกินเอร๊งงงงงง

~ I can't stop my love for you Futari katatta mirai ni ~ (เสียงมือถือรัน)

รัน : อ๊ะ ! ชินอิจิโทรมา ><
โคโกโร่ : ใครเปิดเพลง? แกหรอยัยรานนน ปิดไปได้แล้ว ช๊านนจาฟางโยโกะจางงงร้องเพลงงง ><
รัน : ค่ะๆ

　　　รันเดินออกมาจากห้องที่พ่ออยู๋และออกมารับโทรศัพท์
ติ๊ด! (รับโทรศํพท์)

รัน : ฮัลโหล ชินอิจิ . ..
ชินอิจิ : รัน!!!! ทำไมเธอถึงรับสายฉันช้าขนาดนี้ ตั้ง 15 วิแหน่ะ (นานจังเลยนะ : คนแต่ง) ฉันคิดว่าเธอจะเป็นอะไรไปซะอีก
รัน : ใจเย็นๆก่อนชินอิจิ ฉันคุยกับพ่ออยู่หน่ะ
ชินอิจิ : ถ้าเธอไม่รับสายฉันสัก 5 สาย ฉันคงบุกบ้านเธอเลยแหล่ะ
รัน : ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง -0-
ชินอิจิ : ถ้าแฟนฉันเป็นอะไรไปขึ้นมาจะทำไงหล่ะ?
รัน : เอ่ออ -/////////- (เขินอยู่)
ชินอิจิ : ไม่รู้แหล่ะ ที่หลังเธอห้ามไม่รับสายฉัน . . . เด็ดขาด!!
รัน : จ้า พ่อนักสืบบบบ >< แล้วที่โทรมามีอะไรหรอ?
ชินอิจิ : พรุ่งนี้โรงเรียนหยุดใช่มั้ย?
รัน : อื้มใช่ ทำไมหรอ?
ชินอิจิ : พรุ่งนี้ไม่มีใครอยู่บ้านหน่ะสิ่ ก็เลยจะชวนเธอมาบ้าน ^__^
รัน : อื้มได้สิ่ ไปทำไรหล่ะ?
ชินอิจิ : ไปทำอย่างนั้น . . .
รัน : =[]= ทำอะไรของนายหน่ะ?
ชินอิจิ : ทำเหมือนทุกครั้งไง?
รัน : ทุกครั้งที่ว่านี่อะไรล๊าาา
ชินอิจิ : ปกติเคยทำอะไรก็แบบนั้น
รัน : -///- ฉันจำไม่ได้หรอกย่ะ
ชินอิจิ : เธอพูดเหมือนปกติทำเยอะนักแหล่ะ
รัน : บอกมาสิ่ว่าทำอะไร?
ชินอิจิ : เธอคิดว่าทำอะไรหล่ะ?
รัน : ทำเอ่ออ ทำ...
ชินอิจิ : ฉันหมายถึง ทำอาหารต่างหาก - -
รัน : (เผลอคิดไปไกล)
ชินอิจิ : หรือจะทำแบบที่เธอคิดก็ได้น้า
รัน : ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย อีตาบ้า!
ชินอิจิ : งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ
รัน : จ้า พรุ่งนี้นะ
ชินอิจิ : ฝันดีนะรัน
รัน : ชินอิจิก็ด้วย
ชินอิจิ : บาย
รัน : บาย

ตู๊ดดดดดด ! (จบการสนทนา)


เช้าวันถัดมา ^___^

　　　รันบุกบ้านชินอิจิแต่เช้า ทั้งๆที่เจ้าของบ้านยังไม่ตื่นเลย =_= แต่เธอก็มาทำหน้าที่แฟนที่ดี ด้วยการมาทำอย่างนั้น หรือ ทำอาหารนั่นเอง (ขำมั้ย? T^T) และเมนูวันนี้ที่เธอฝึกมาทั้งคืนคือ
1.ข้าวราดแกงกระหรี่
2. โอยาโกะดนบุริ
3. ทงคัทสึ
4. เกี๊ยวซ่า
5.เมนชิ คัตสึ
6. พุดดิ้งชาเขียว (ของหวาน)

รัน : เฮ้อออออออออ ! เสร็จสักที น่ากินทั้งนั้นเลย ><
รัน : อืมมมม . .. ไปปลุกชินอิจิดีกว่าาา ~

　　　ตุ้บ ตั๊บ ตุ้บ ตั๊บ แฮ่กๆ -0- (เสียงวิ่งขึ้นบันไดและหอบ)

รัน : ชินอิจิ๊ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ชินอิจิ : =__= ตะโกนทำไมเนี่ย?
รัน : ตื่นได้แล้วจ้า ^__^
ชินอิจิ : ตื่นตั้งแต่เธอวิ่งมาแล้ว วิ่งทีบันไดแทบพัง - -*
รัน : บ้า! >< ฉันวิ่งออกจะเบาหวิว(หรอ?)
ชินอิจิ : เธอลงไปรอข้างล่างก่อนก็ได้นะ ฉันจะอาบน้ำก่อน
รัน : ไม่ๆ ฉันจะรอนี่แหล่ะ เดี๋ยวจะจัดห้องให้
ชินอิจิ : จัดให้ดีๆ ระวังจะเจอของดีหล่ะ
รัน : =[]= ของดีอะไรของนาย?
ชินอิจิ : ไม่บอกหรอก อาบน้ำล้ะ
รัน : ของดีอะไรนะ? หรือว่าจะเป็น? . . . หนังสือโป๊!!!!!!!!!!!!!!!!
ชินอิจิ (ในห้องน้ำ) : อะไรของเธอ? ฉันไม่มีของแบบนั้นนะ - -
รัน : คิดไว้ก่อน 555 ห้องนายนี่รกจริง -3-
ชินอิจิ : เป็นเรื่องปกติของผู้ชาย ยิ่งฉันเป็นนักสืบยิ่งไม่มีเวลา -0-
รัน : อาบน้ำไปเถอะ - -
ชินอิจิ : เธอชวนฉันคุย
รัน : เปล่าซักหน่อย

　　　ระหว่างที่รันรอชินอิจิอาบน้ำเธอก็จัดห้องซะเรียบร้อย ทำเอาชินอิจิที่ออกมาถึงกับอึ้ง

ชินอิจิ : เห้ๆ นี่เธอทำเองรึเปล่าเนี่ย? มีเวทมนต์รึเปล่า? เปลี่ยนไปจากเมื่อกี้เยอะมาก
รัน : ทำเองสิ่ย่ะ ! -//- ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าก่อนออกจากห้องน้ำให้แต่งตัวให้มันดีๆ!!

　　　นึกสภาพจากที่ออกห้องน้ำครั้งก่อน .. . นึกไม่ออกใช่มั้ย? เดี๋ยวบอกอีกรอบ - -
- มีผ้าสีขาวผืนเล็กเอาไว้เช็ดผม
- ผ้าสีขาวผืนใหญ่ปิดด้านล่างไว้
- ลำตัวมีน้ำเกาะ ดูเซกซี่
- สภาพที่ออกมาโดยรวม คือ หล่อมาก มากค้าาาา >< (ณ จุดนี้อยากเป็นรัน : คนแต่ง)

รัน : ฉะ ฉันไปรอข้างล่างนะ (เริ่มพะตะกุกตะกัก)
ชินอิจิ : อื้ม เดี๋ยวฉันตามลงไป
รัน : อ้อ! อีกอย่างนะ ผ้าเช็ดตัวอย่าใช้สีขาวนะ เวลาโดนน้ำมันบาง -/////-
ชินอิจิ : เธอหมายความว่าไงอ่ะ? (._.) (ก้มมองข้างล่าง) เห้ยนี่เธอ!! -//-
รัน : ฉันไม่เห็นหรอกย่ะ ไม่อยากเห็นด้วย ไปล้ะ ! >////////<

　　　10 นาทีผ่านไป ~

ชินอิจิ : มาแล้ว ^_______^ มีไรกินบ้างน้า
รัน : ข้าวราดแกงกระหรี่ , โอยาโกะดนบุริ , ทงคัทสึ , เกี๊ยวซ่า , เมนชิ คัตสึ , พุดดิ้งชาเขียว
ชินอิจิ : =[]= นี่กิน 2 คน หรือจะจัดปาร์ตี้เนี่ย? เอาซะเยอะเชียว
รัน : นิดหน่อยหน่า
ชินอิจิ : ไม่นิดเลย - -
รัน : มาๆ มากินกัน (?)
ชินอิจิ : กินเธอนะหรอ?
รัน : อีตาบ้า ! กินอาหารย่ะ!
ชินอิจิ : ก็เธอบอกมากินกันนี่นา ~
รัน : มากินอาหารกันเถอะ
ชินอิจิ : ฮ่าๆ โอเคค้าบ
รัน/ชินอิจิ : กินละนะค้า/ค้าบ -/\-

　　　 ง่ำๆ อ่ะอ้ามมม แง่มๆ เอิ้กกกกกก (กินข้าวๆ)

รัน : อิ่มแล้วค่า -/\-
ชินอิจิ : อิ่มแล้วค้าบ -/\-
รัน : งั้นฉันเอาไปเก็บล้ะน้า
ชินอิจิ : อื้ม . . . รันไปดูหนังกันมั้ย?
รัน : ไปสิ่ ^___^ ไปดูเรื่องอะไรหล่ะ?
ชินอิจิ : Kiss me จูบนี้มีแต่เธอ
รัน : -//////- ไปสิ่ๆ
ชินอิจิ : ไปตอนนี้เลยมั้ย?
รัน : อื้ม โอเค ><

　　　และแล้วทั้ง 2 ก็เดินทางไปโรงหนัง

 

• เรื่องสั้น ชินอิจิ - รัน ตอนที่ 3 ตอน kiss me จูบนี้ให้เธอ 2 , Honeyy ~
  
  　　　ต่อจากตอนที่แล้ว ทั้งคู่ก็ไปดูหนังกัน ชินอิจิเป็นคนเดินไปซื้อตั๋วหนัง
  
  ชินอิจิ : Kiss me จูบนี้ให้เธอ 2 ที่นั่งครับ
  พนักงาน : ฟ้าว่าง เทาว่างฟ้า (ชี้ที่จอ)
  ชินอิจิ : เอา F8 F9 ครับ
  พนักงาน : 320 บาทค่ะ
  ชินอิจิ : นี่ครับ
  พนักงาน : รับมา 500 บาทนะคะ ทอน 180 บาทค่ะ นี่ค่ะ(ยืนตั๋ว) โรง 3 ด้านขวาเลยค่ะ
  ชินอิจิ : โอเคครับ
  
  (ปล. ท่อนนี้จำมาจากการดูหนังที่พึ่งไปดูมา -__________- )
  
  ชินอิจิ : F8 F9 โรง 3 นะรัน
  รัน : อื้ม ไปซื้อป๊อปคอร์นกันมั้ย?
  ชินอิจิ : ก็ดีนะ
  
  　　　คราวนี้เป็นตารันไปซื้อป๊อปคอร์น
  
  รัน : เอาป๊อปคอร์นหวานเค็มผสมกันค่ะ ขนาดกลาง แป๊ปซี่แก้วใหญ่ 1 แก้วค่ะ
  พนักงาน : เอาแก้วสวีต หรือแก้วปกติดีค่ะ? ราคาเท่ากัน
  ชินอิจิ : เอาแก้วสวีทครับ ^___________^
  รัน : -______________-
  พนักงาน : ได้แล้วค่ะ ^____________________^ 250 บาทค่ะ
  รัน : นี่ค่ะ ^_______________________^
  พนักงาน : รับเงินมา 300 น่ะค่ะ ^_________________________^ ทอน 50 บาทค่ะ
  รัน : ขอบคุณค่ะ ^____________________________^
  
  　　　(แข่งกันหน้าบานค่ะ -_______________________________________-)
  ชินอิจิ : งั้นเราไปดูหนังกันเถอะ ^_______________^ (ไม่จบ?)
  รัน : อื้ม ^__^
  
  　　　ณ โรงหนัง โรงที่ 3 ฉายหนังเรื่อง Kiss me จูบนี้ให้เธอ (พากย์ไทย ให้เสียงโดย ตะลื๊ด)
  
  เก็บตกรายละเอียด ^__^
  - นางเอกหนังชื่อ ซากุระ (ลูกครึ่งญี่ปุ่น - สเปน)
  - พระเอกหนังชื่อ ริว (ลูกครึ่งอังกฤษ - ญี่ปุ่น)
  - ตัวร้ายหนังชื่อ อายาโกะ (ญี่ปุ่นเต็มตัว)
  
  เนื้อเรื่องโดยรวม
  　　　ซากุระทำงานร้านอาหาร มาเจอริวที่ร้าน ซึ่งนซากุระก็ไม่ได้สนใจริวแต่อย่างใด และก็เกิดเหตุการ์ณไม่คาดฝันขึ้น ซากุระเกิดสะดุดล้มจนเค้กที่อยู่ในมือไปโปะเข้าหน้าริวอย่างจัง ทำให้ริวไม่พอใจจนเอาเรื่องซากุระ เลยให้ซากุระมาเป็นคนรับใช้ในบ้าน 7 วัน ต้องฟังคำสั่งริวอย่างเดียวเท่านั้น แต่ทว่าริวมีคู่หมั้นอยู่แล้ว อายาโกะซึ่งเป็นตัวร้าย ไม่พอใจซากุระเลยหาวิธีกลั่นแกล้งซากุระเสมอ แต่ริวก็มาช่วยซากุระไว้เสมอเช่นกัน และทำให้ทั้งสองตกหลุมรักกันอย่างไม่รู้ตัว . . . (ไปจำนิยายใครมา? T^T)
  
  ต้นเรื่อง
  
  ซากุระ : เค้กที่สั่งได้แล้วค่ะ ^__^
  กึก!
  กรี๊ดดดดดดด !!
  โครมมมมม !!!!!!!!
  ริว : =[]=
  คนในร้าน : ( -[ ]- ( -[ ]- ( =[]= ) -[ ]- ) -[ ]- )
  ซากุระ : ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันเป็นอุบัติเหตุนะค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ (>^<)
  ริว : แน่ใจหรอครับว่าไม่ได้ตั้งใจ? คุณทำหน้าของผมเสียโฉม ถ้าจานนี่ฟาดดั้งของผม แล้วดั้งของผมหักขึ้นมาจะเป็นยังไงหล่ะครับ?
  ซากุระ : - -* คุณทำศัลยกรรมดั้งมาหรอค่ะ?
  ริว : เปล่าครับ ! ผมแค่พูดเฉยๆ
  ซากุระ : อ่อออออออออออออออ -0-
  ริว : ยังไงผมก็จะเอาเรื่องคุณ !
  ซากุระ : =[]= แค่นี้ถึงขนาดต้องเอาเรื่องเลยหรอค่ะ?
  ริว : แค่นี้? แค่นี้ยังน้อยไปนะครับ อืมมมม . . . เอาเป็นว่าผมจะไม่เอาเรื่องคุณ ไม่เก็บเงินคุณ
  ซากุระ : *O* จริงหรอค่ะ?
  ริว : แต่ . . .
  ซากุระ : ........?........
  ริว : คุณต้องมาเป็นคนรับใช้ผม 7 วัน ^_____^
  ซากุระ : คนรับใช้ ????????????
  ริว : ครับ ^^’ นี่คือที่อยู่ผม ถ้าคุณพร้อมที่จะมาเป็นคนรับใช้ของผมเมื่อไหร่ มาติดต่อที่นี่ได้เลย ผมให้เวลาแค่ 7 วันนะครับ ถ้าไม่มา มี! เรื่อง!! แน่!!!
  ซากุระ : =[]=!!!!!!!!!!!!!!!!
  
  ---------------------------------------------------------------------------------------------------------
  
  　　　รัน & ชินอิจิ (นอกจอ)
  
  รัน : จะเป็นยังไงต่อไปน๊า >^<
  ชินอิจิ : เดี๋ยวยังไงสุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดีแหล่ะ เดี๋ยวซักพักก็เกิดอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ ทำให้สองคนที่ ปิ๊งกัน . . .
  สายตารันและคนรอบข้าง : ( *- -)( *- -)( -*- )(- -* )(- -* )
  ชินอิจิ : เอ่อออ . .. มั้งหน่ะมั้ง แค่สมมติ ^^’
  รัน : เฮ้อออออ ! ให้ตายสิ้ เวลานายเดา นายก็เดาถูกเสมอเลยอ่ะ จนฉันเริ่มไม่อยากดูแล้ว (-__- )
  ชินอิจิ : อาจจะไม่เป็นแบบนั้นก็ได้(มั้ง)
  รัน : ดูต่อเถอะ ! - -*
  
  　　　ต่อๆ 3 วันหลังจากนั้น
  
  ซากุระ : สุดท้ายก็ต้องมาสิ่นะ T^T
  แม่บ้าน : ยินดีต้อนรับค่ะ คุณซากุระใช้มั้ยค่ะ? คุณริวได้บอกไว้แล้ว เชิญเลยค่ะ
  ซากุระ : ค่ะๆ (ในใจ: หลังจากวันนั้นเราก็คุยตกลงถามชื่ออะไรนิดหน่อย หมอนั่นชื่อริว อยากจะเขียนชื่อหมอนั่นลงเดธโน๊ทจริงๆ!)
  ริว : แหม่! มาเร็วจริง ^__^
  ซากุระ : ถ้านายไม่ขู่ฉันก็ไม่มาหรอกย่ะ !
  ริว : พอเธอเหยียบย้ำเข้ามาในบ้านหลังนี้ คุณไม่มีสิทธิ์ขึ้นเสียงกับผมนะครับ คุณ! แม่!! บ้านนน!! ~ ^______^
  ซากุระ : ^__________^****
  
  　　　หลังจากที่ซากุระมาทำงานได้ 3 วัน (เวลาผ่านไปเร็วมาก) ทั้ง 2 เริ่มมีปฏิกิริยาสปาร์กกันเล็กน้อยแล้ว มองตามีหวั่นไหว อยู่ใกล้ๆใจเริ่มสั่น พูดภาษาเอ๋อๆ มึนๆ สมองเริ่มจะไม่ทำงาน เพราะหวั่นไหวกับคนตรงข้าม -///- แต่ทว่า วันนี้ อายาโกะมาหาริวพอดี มาคุยเรื่องงานหมั้นอีก 2 วันข้างหน้า . . .
  
  อายาโกะ : ริวค้าาาาา ~
  ริว : =[]=!!!
  ซากุระ : -0-
  อายาโกะ : ???????? ยัยนี่เป็นใครค่ะริว?
  ริว : อะ เอ่ออ . . .
  ซากุระ : แม่บ้านค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักและรับใช้ ^^’
  อายาโกะ : อ๋อโอเค
  ริว : คุณมาทำอะไรที่นี่?
  อายาโกะ : มาคุยเรื่องงานหมั้นอีก 2 วันข้างหน้าไงค้า อย่ามาทำเป็นลืมสิ่ ดาร์ลิ้งค์
  ซากุระ : =[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  ริว : -0- เอ่อออ คือเรื่องนั้น ผมยกเลิกไปแล้วไม่ใช่หรอครับ?
  อายาโกะ : อะไรกันค่ะริว!!?? ที่รักจะมาล้มเลิกงานหมั้นของเราไม่ได้น่ะค่ะ ถ้าริวเลิกแล้วอนาคตของอายาโกะและลูกล่ะค่ะ?
  ซากุระ : ละ ลูก? =[]=
  อายาโกะ (O_o* ) อ๋อออ ! ลูกในอนาคตหน่ะ ^^
  ซากุระ : อ๋อค่ะ ^^’
  อายาโกะ : ริวค่ะ ! ยังไงงานหมั้นของเราก็ยังไม่ยกเลิกนะค่ะ
  ริว : ยกเลิกครับ !
  อายาโกะ : ทำไมล่ะค่ะริว?
  ริว : ผมมีคนที่รักแล้ว ^^’ (มองหน้าซากุระ)
  อายาโกะ : อย่าบอกนะค่ะว่าริวหลงรักอีแม่บ้านนี้ ( -_-)--->
  ซากุระ : =[]=??????? (สงสัยเหมือนกัน)
  ริว : ใช่ผมรักเค้า เธอสวยมีเสน่ห์ ไม่ปล่อยตัว ผมชอบ!
  อายาโกะ : หน็อยแก!!!!
  จึ้ก!
  เพี๊ยะ!! (อายาโกะตบซากุระ)
  กรี๊ดดดดดดดดดด !! (เสียงซากุระ)
  โอ๊ยยยยยย!!
  T^T TOT T_T Y^Y YOY Y_Y
  ริว : ปล่อยซากุระเดี๋ยวนี้นะ !
  อายาโกะ : อย่ามายุ่ง!! ตายซะเถอะแก !!
  ซากุระ : โอ้ยยยยยยย! ไม่ไหวล้ะน้ะ !! เสนอมาเดี๋ยวสนองเอง!!
  เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ !! เพี๊ยะ !! (ซากุระตบอายาโกะ)
  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !! (เสียงอายาโกะ)
  ริว : =[]=!!!!!!!
  อายาโกะ : ริวดูสิ่ค่ะ นังนั่นยักษ์ใจมาร
  ซากุระ : เธอเสนอฉันสนอง ! ฉันสู้คน ไม่ใช่ไม่สู้
  ริว : จริงอย่างที่ซากุระพูด คุณกลับไปเถอะ ^^
  อายาโกะ : ริววววววววววววววววววว ~
  　　　หลังจากนั้น ซากุระก็โดนอายาโกะกลั่นแกล้งเสมอ บางครั้งริวก็มาช่วย แต่บางครั้งเธอก็จัดการเอง และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย วันที่ 7 พันธสัญญาของเธอกัเขาก็จะหมดแล้ว
  
  ริว : เธอคงดีใจสิ่นะ ที่จะไม่ได้เจอคนอย่างฉันแล้ว
  ซากุระ : แล้วนายหล่ะ? ดีใจหรือเสียใจ?
  ริว : ถ้าตอบไปจะได้อะไร?
  ซากุระ : ก็ไม่รู้สิ่ ^^
  ริว : เอาตามตรงนะ . . .
  ซากุระ : . . .
  ริว : ฉันไม่อยากให้เธอไปไหนเลย ฉัน เอ่ออ . . . คือฉันรักเธอเข้าแล้วหล้ะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรและตอนไหนด้วซ้ำ พอจะรู้ว่าเธอจะไปฉันเสียใจมาก เวลาที่ได้อยู่กับเธอมันสั้นมาก ฉันไม่คิดว่าจะรักคนอย่างเธอได้เลย แต่มันก็รักไปแล้ว
  ซากุระ : ขอคำตอบ 3 คำสั้นๆ
  ริว : ขอสองประโยค
  ซากุระ : อ่ะได้ ^^
  ริว : ฉัน รัก เธอ // อย่า ไป เลย
  ซากุระ : =[]=
  ริว : ฉันอย่างได้คำตอบจากเธอ กี่คำก็ได้ฉันยินดี ^^
  ซากุระ : ^^ ฉันรักนาย และจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
  ริว : =[]= เธอพูดจริงหรอ?
  ซากุระ : หรือนายอยากให้ฉันไปหล่ะ?
  ริว : ได้เลย
  ฟึ่บบบ ~ ริวดึงซากุระเข้าหาตัว และเอาปากประกบกัน เป็นการสัญญาของทั้งคู่ว่าจะไปไหน และจะอยู่ด้วยกัน ตลอดไป . . .
  　　　　　　　　　　　　　　(The End)
  
  (นอกจอ)
  
  คนในโรง : แปะ แปะ แปะ แปะ (เสียงตบมือ)
  รัน : T^T
  ชินอิจิ : -__-
  รัน : ซึ้งอ่ะ T____________T
  ชินอิจิ : ตรงไหน?
  สายตาคนรอบข้าง : (-_-* )-_-* )-_-* )
  ชินอิจิ : ไม่มีตรงไหนไม่ซึ้งเลย ^__^
  รัน : T^T
  ชินอิจิ : ปะๆ ออกกันเถอะ (ก่อนโดนฆ่า)
  รัน : อื้มๆ T_T
  
  I Love You Miss Mystery hate no nai RABIRINSU ~ (เสียงมือถือชินอิจิ)
  
  ชินอิจิ : แปปนะรัน
  รัน : อะ อื้มม
  　　　เดินห่างจากรัน 10 ก้าว
  
  ชินอิจิ : มีอะไรหรอ? ห๊ะ! ตอนนี้เลยหรอ? อืมๆ ได้ๆ ที่ไหนนะ? อ่ะๆ โอเคๆ เดี๋ยวไปหา แค่นี้แหล่ะ
  
  ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ~ [ จบการสนทนา (อย่างว่องอะ!) ]
  
  ชินอิจิ : เอ่อรัน . . .
  รัน : มีอะไรหรอ?
  ชินอิจิ : พอดีฉันติดธุระด่วนหน่ะ ต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลย เธอกลับไปก่อน แล้วเจอกันนะ บายยย ~
  รัน : เอ๊ะ! อ้าว ชินอิจิ - - ไปซะล้ะ งั้นเราก็ไปซื้อของทำกับข้าวดีกว่า
  
  　　　(ฝั่งของชินอิจิ ) ณ ห้าง ฮานาบิอิอิซ่าส์
  
  ชินอิจิ : What happened? Honeyyy ~ (มีอะไรหรอ ฮันนี่?)
  Honey (?) : I miss you darling . ~ (ฉันคิดถึงคุณ ดาร์ลิ้งค์)
  ชินอิจิ : Nice to meet you honey . (ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน ฮันนี่)
  Honey (?) : I want to see movie . Darling can you see movie with me? (ฉันอยากจะดูหนัง . ดาร์ลิ้งค์คุณจะดูหนังกับฉันได้มั้ย?)
  ชินอิจิ : O.K. . What movie ? (โอเค . จะดูเรื่องอะไร?)
  Honey (?) : Want love must have sex! ^^ (แปลเอง T^T)
  ชินอิจิ : Wowww ! you want love me ? (ว้าววว! คุณอยากรักผมมั้ย?)
  Honey : Ohhhh ! I love you darling . (โอ้! ฉันรักคุณ ดาร์ลิ้งค์)
  ชินอิจิ : I love you honey ~ (ผมก็รักคุณ ฮั่นนี่)
  Honey (?) : go go ! ^^ (ไป ไป)
  ชินอิจิ :
  
  　　　(ฝั่งรัน) ณ ตลาดซุ่มซื้อของ
  
  รัน : ลั๊น ลั๊น ลา อื้มหืมมม . . . ซื้อไรดีน้า? วันนี้กินไรดี? >^<
  พ่อค้า : ยัยหนู สนใจนี่มั้ย โคร็อกเกะไส้ไก้มั้ยจ่ะ? วันนี้ลดพิเศษเลยน้า ^^
  รัน : อืมมม . .. ก็ได้ค่ะ งั้นเอา 5 ชิ้นล้ะกัน
  พ่อค้า : 25 บาทจ้า ลดพิเศษเลยน้า
  รัน : ขอบคุณมากค้า
  
  　　　รันก็เดินซื้อของอยู่พักใหญ่ แล้วบังเอิญเดินเจอเพื่อนซี้สุดเลิฟพอดี
  
  รัน : อ้าวโซโนโกะ ! ^__^/
  โซโนโกะ : อ้าวเอิ้วอะไรกันหล่ะ? ชินอิจิอยู่ไหน?
  รัน : -0- ฉันไม่เห็นต้องอยู่กับหมอนั่นตลอดเลยนี่นา จะไปรู้มั้ยหล่ะ?
  โซโนโกะ : แล้วเธอจะมาทำอะไรแถวนี้หล่ะ ? อยู่ห่างจากบ้านเธอเป็นร้อยกิโล - -* หลอกฉันไม่ได้หรอกน้ะจ้ะ เพื่อนสาว!
  รัน : เอ่อ..คือ -///- วันนี้ฉันมาดูหนังกับชินอิจิหน่ะ แล้วพอดูหนังเสร็จชินอิจิติดธุระแล้วรีบกลับ เท่านั้นเอ้ง ><
  โซโนโกะ : ติดธุระหรือไปหาสาวที่ไหน? - -
  รัน : ห๊ะ?
  โซโนโกะ : คือเมื่อกี้นะ ฉันเห็นชินอิจิเดินควงกับสาวดู่มดู้มเข้าโรงหนังอ่ะ เอ? เหมือนว่าจะชื่อเรื่อง Want love must have sex! อ้ะ
  รัน : บ้าหน่า! ชินอิจิไม่ดูหนังแบบนั้นหรอก เธอจำผิดคนแล้วหล่ะมั้ง
  โซโนโกะ : สายตาอย่างฉันไม่มีพลาดหรอกนะ *-*
  รัน : ผู้หญิงรูปร่างแบบไหน? - -
  โซโนโกะ : อึ๋มอ่ะ เดินทีภูเขาสองลูดแทบจะเขมือบชินอิจิได้ทั้งตัวเลย - -*
  รัน : ฮ่าๆ ชินอิจิไม่มีทางควงผู้หญิงแบบนั้นหรอก อย่าคิดมากหน่า!
  โซโนโกะ : ชินอิจิใส่เสื้อสีขาว เสื้อคลุมแขนยาวสีน้ำเงิน กางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำแดงใช่มั้ยหล่ะ?
  รัน : =[]= ใช่! [ ในใจ( จำแม่นซะยิ่งกว่าแม่น เพราะว่าชินอิจิดูแต่งตัวลาวแปลกๆ ) ]
  โซโนโกะ : งั้นก็ถูกคนแล้วหล่ะ! งั้นไปกัน ฉันรู้หมอนั่นอยู่ไหน !
  รัน : อะ อื้ม ไปก็ได้ . . .
  
  　　　เอาแล้วไง ผู้หญิงที่ชินอิจิเรียกว่า Honey คือใคร แล้วจะเป็นยังไงต่อไป

 

 

เรื่องสั้น ชินอิจิ -  รัน ตอนที่ 4 ตอน Want love must have sex!

　　　ต่อจากตอนที่แล้ว โซโนโกะไปเจอชินอิจิเดินกับผู้หญิงคนนึง ซึ่งไม่ใช่รัน เพื่อที่จะพิสูจน์ให้รันเห็นว่าเธอไม่ได้โกหก ก็เลยต้องพารันมาดูด้วยตัวเอง เรื่องราวจะเป็นยังไง ติดตามได้ ณ บัดนี้ . . .

โซโนโกะ : เอ -___- สงสัยยังดูหนังไม่เสร็จหล่ะมั้ง พึ่งจะเข้าไปเองหนิ่
รัน : จะมาซุ่มดูอย่างนี้จะดีหรอ? เหมือนสโตกเกอร์เลยอ้ะ -0-
โซโนโกะ : ไม่ขนาดนั้นหรอกหน่า - - *
รัน : แล้วหนังเรื่อง Want love must have sex! มันเป็นยังไงหรอ? - -
โซโนโกะ : ทำไมจ้ะ? ก่ะว่าจะไปดูกับชินอิจิ 2 ต่อ 2 รึยังไงหล่ะ?
รัน : บ้าน่า! ใครจะไปดู -/////-
โซโนโกะ : มันก็เป็นหนังประมาณ . . .

　　　ฝั่งชินอิจิ (ขณะนี้ก็กำลังดูหนังอยู่)
เก็บตกรายละเอียด Want love must have sex!
- นางเอกชื่อ อายะ (ญี่ปุ่น) นิสัย ชอบยั่ว ชอบโชว์
- พระเอกชื่อ โฮตารุ (ญี่ปุ่น) นิสัย หื่น(มาก) มือไว(มาก)

เนื้อเรื่องโดยรวม . . . ปล. หนังเรื่องนี้ 18+ ค่ะ T^T

　　　อายะกับโฮตารุเคยเจอกันที่งานเปิดตัวสร้อยไข่มุกจากท้องทะเลทั้งเจ็ด ซึ่งมีราคาแพงมาก ทั้งคู่มีครอบครัวที่ฐานะถือว่าดี เลยมางานนี้ พอมาเจอกันโฮตารุแค่เห็นอายะก็สปาร์กซะแล้ว เลยเป็นฝ่ายเข้าไปคุยก่อน อายะซึ่งเห็นว่าโฮตารุรูปร่างดี แถมยังมีฐานะก็เลยเริ่มชอบโฮตารุ ทั้งคู่คุยกันไปๆมาๆ จนโฮตารุชวนอายะไปบ้าน ซึ่งบ้านครอบครัวไปเที่ยว อายะเห็นโอกาศดีเลยไปหา และจะเป็นยังไงต่อต้องติดตามเด้อ . . . (18+ อีกแหล่ะค่ะ)

　　　ณ งานเปิดตัวสร้อยไข่มุกจากท้องทะเลทั้งเจ็ด
พิธีกร : อะแฮ่ม ๆ ไอพอเป็นพิธี ฮ่าๆ . . . เอาละครับวันนี้ผมขอกล่าวเปิดงาน สร้อยไข่มุกจากท้องทะเลทั้งเจ็ด ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าท้องทะเลทั้งเจ็ด สร้อยเลยมีไข่มุกแค่ 7 เม็ดเท่านั้น แต่ละเม็ดก็มาจาก ทะเลเอเดรียติก , ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน , ทะเลดำ , ทะเลแดง , ทะเลแคสเปียน , ทะเลอาหรับ และ อ่าวเปอร์เซีย และวันนี้เราก็เปิดให้ทุกท่านได้รับผม ณ บัดนี้
คนดู : เฮ้ เฮ้ เฮ้ !! แปะ แปะ แปะ
อายะ : เฮ้ออออ ! น่าเบื่อ ไปสูดอากาศข้างนอกดีกว่า - -*

　　　อายะก็เดินออกมานอกระเบียงซึ่งมีคนไม่มากนัก ก็เดินมาเจอโฮตารุพอดี

โฮตารุ : สวัสดีครับ คุณมาจากตระกูล โชยุ ใช่มั้ยครับ?
อายะ : อ่อใช่ค่ะ ฉัน โชยุ อายะ ค่ะ แล้วคุณ?
โฮตารุ : วาซาบิ โฮตารุ ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ^^
อายะ : เช่นกันค่ะ ^^

โฮตารุ (ในใจ) : แม่เจ้าสาาา =[]= ตระกูลนี้ผลิตนางฟ้ารึเปล่า แม่ก็สวยลูกก็โครตสวยเลย บอกตามตรงโครตสเป็ค ถ้าเอาไปให้พอดู รับรองจัดงานหมั้นได้เลย ดูการแต่งตัวสิ่ โครตโดนใจเลย แล้วนั่น! หน้าอก ยกมาทั้งฟาร์มรึเปล่า? จัดว่าเด็ด *O*
การแต่งตัวของอายะ
- ชุดเดรสสีดำตัดกับสีผิว ชุดเป็นแบบเปิดไหล่(ก้มทีเห็นถึงลำไส้ใหญ่-__-) สั้นเหนือหัวเข่าประมาณ 1 ฝ่ามือ
- เครื่องประดับมีแค่ ต้มหูไข่มุกสีขาว
- ถือกระเป๋าแบรนด์เนมยี่ห้อดังสุดๆ
- รองเท้าส้นสูง ส้นเล็กเท่าหัวดินสอกด (เล็กไป)

อายะ : มองอะไรหรอค่ะ ? -///////-
โฮตารุ : เปล่าครับ ^__________^

อายะ(ในใจ) : มัวแต่จ้องหน้าอกจน ถ้าเข้ามาใกล้อีกนิดคงโดนเต็มๆ - - ว่าแต่หมอนี่ก็หล่อดีนะ รูปร่างท่าจะดี ถ้าได้เห็นตอนถอดเสื้อ ต้องมีซิคแพ็คแน่เลยอ้ะ >^<

โฮตารุ : เอ่อคือ พรุ่งนี้ว่างมั้ยครับ?
อายะ : ว่างค่ะ ว้างม๊ากกกกกกกกกกก
โฮตารุ : คือผมมีครีมตัวนึงที่ซื้อมาผิด เป็นครีมชั้นดีสำหรับผู้หญิง ทาแล้วผิดพรรณจะขาวสวยดุจละอองหิมะเลย ผมเลยอยากให้คุณนะครับ
อายะ : ไม่ได้หลอกขายกันใช่มั้ย?
โฮตารุ : ไม่หรอกครับ ให้ฟรีเลย แค่คุณมาก็พอ
อายะ : พ่อแม่คุณจะไม่ว่าหรอ?
โฮตารุ : ไม่หรอกครับ ท่านไม่อยู่บ้านไม่ต่างจังหวัดกัน ผมเลยต้องมางานนี้แทนไง
อายะ : ว้าววววว ! เหมือนกันเลย งั้นโอเคค่ะ พรุ่งนี้เจอกัน ฉันพอรู้ว่าบ้านคุณอยู่ไหน
โฮตารุ : 10 โมงนะครับ ผมจะรอคุณ ^__^
อายะ : โอเคค่ะ

　　　ณ บ้านอายะ (เวลา 5 ทุ่มเป๊ะ กว่าจะกลับจากงานใช้เวลานานพอสมควร)

อายะ : โอ้ยยยยยยยยยย ! ใส่ชุดไหนดีเนี่ย? เกาะอกหรอ? ไม่ๆ มันไม่ดี หรือว่าจะใส่เสื้อลายคิตตี้? ไม่ๆ มันหวานเกิน เอวลอยหรอ? อืมมม คนใส่แบบนี้เยอะแล้วอ้ะ เชย! (ฉันใส่อยู่นะ : คนแต่ง) งั้นเอาตัวนี้ดีกว่า >< . . . เปิดไหล่สายเดียว เสียวสุดใจ(ตั้งชื่อเอง) ใส่กับกางเกงขายีนส์ขาสั้นขาดๆแนวๆ นี่ละกัน โอ้ยเริ่ดสุดๆ >^< ทรงผมแบบไหนดีน้า? ปล่อยดีกว่า ดัดลอนปลายให้ดูเซกซี่ โอเค เป๊ะ !

　　　ณ บ้าน โฮตารุ
โฮตารุ : ซวล้ะลืมเก็บห้อง ! ตายๆ เห้ยนี่มัน หนังสือรวมบางแบบชุดว่ายน้ำ ไม่ได้ๆ ให้เห็นไม่ได้ !! แล้วนั่นมัน . .. ตายล้ะ กางเกงในลายลูกไม้สีแดง ของใครว้ะเนี่ย? - -* โยนๆใส่ตะกร้าไป แล้วนั่น - -* คอนดอมของใครว้ะ? ให้ตายสิ่ จะใช้หรอไม่ใช้ดีนา ? อืมมม . .. เก็บๆไว้ก่อนดีกว่า เสร็จซักที ดูสะอาดขึ้น แล้วครีม? ตรงนั้น โอเคๆ เรียบร้อย

　　　เช้าวันรุ่งขึ้น ~

ติ๊งน่อง ติ๊งน่อง ~ (อายะมากดออด มาตรงเวลาเป๊ะ 10 โมงเช้า)

โฮตารุ : ตรงเวลาจังเลยนะครับ ^^’
อายะ : พอดีเป็นคนตรงต่อเวลาน่ะค่ะ
โฮตารุ : งั้นเชิญเลยครับ
อายะ : ค่ะ

　　　พอเดินเข้าบ้างมาได้ โฮตารุเริ่มแผนเผด็จศึก !

โฮตารุ : คือครีมอยู่บนห้องนะครับ คุณอายะจะรออยู่นี่หรือขึ้นไปข้างบนกับผม?
อายะ(ในใจ) : รอก็บ้าแล้วสิ่ - -*
อายะ : เดี๋ยวฉันขึ้นไปกับคุณดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลาด้วย ^^
โฮตารุ : โอเคครับ

　　　เดินถึงห้อง

โฮตารุ : นี่ครับครีม ^^
อายะ : ว้าววว ! กลิ่นห๊อมมม หอมมมม
โฮตารุ : จะลองทามั้ยครับ?
อายะ : จะดีหรอค่ะ?
โฮตารุ : เดี๋ยวผมทาให้ ^^
อายะ : ก็ได้ค่ะ
โฮตารุ : ทาตรงไหนดีครับ?
อายะ : ตรงไหนที่พ้นผ้าก็ตรงนั้นละค่ะ -3-
โฮตารุ : อ่อโอเคครับ ^^

　　　เริ่มทาไปซักพักเริ่มมีเสียงไม่พึงประสงค์ ดังขึ้น

อายะ : โฮตารุค่ะ ตรงนี้ไม่ทาค่ะ ^^’
โฮตารุ : ก็คุณบอกตรงที่พ้นผ้านี่ครับ
อายะ : หน้าไม่เกี่ยวค่ะ ไม่ต้อง ^^*
โฮตารุ : อ่อ โอเคครับ ฮ่าๆ งั้นผมทาขาล้ะน้ะ
อายะ : โอเคค่ะ

　　　โฮตารุก็เริ่มทาตั้งแต่ส้นเท้าขึ้นมาจนถึงขา และเนื่องจากอายะใส่ขาสั้น เลยต้องทามาถึงตรงต้นขาอ่อน ทำเอาอายะสะดุ้งด้วยความตกใจ

อายะ : อุ้ย!
โฮตารุ : เป็นอะไรรึเปล่าครับ?
อายะ : ป่าวค่ะ ^^ ว่าแต่คุณนี่มือเบาจังเลยนะค่ะ ทานิ่มๆ สบายๆ
โฮตารุ : เป็นเพราะตัวคุณนิ่มมาก จนผมจะไม่กล้าทำแรงมากกว่านะครับ
อายะ : -////////////-
โฮตารุ (ในใจ) : นิ่มเกิ๊นนน ! แทบจะทนไม่ไหวล้ะ ในชุดยั่วขนาดนี้ >^<
อายะ (ในใจ) : หมอนี่หนิ่ - - เป็นพวกอ่อนต่อโลกรึเปล่า ยั่วขนาดนี้ ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลยน้า ? ได้เวลาเผด็จการล้ะ!
โฮตารุ : เสร็จแล้วครับ ^^ รอสักพักมันจะซึมเข้าผิว ทำให้ขาว
อายะ : อ๋อ ขอบคุณมากค่ะ ^^ ว่าแต่ห้องนี้ร้อนจังเลยน่ะค่ะ ดูสิ่เหงื่อเริ่มออกแล้ว
โฮตารุ : งั้นผมไปปิดประตูแล้วเปิดแอร์ให้นะครับ ^^
อายะ : ค่ะ ! (ล็อคด้วยจะดีมาก - -*)
ปัง ! (ปิดประตู)
กริ๊ก ! (ล็อค)
ติ๊ด! (เปิดแอร์)

อายะ : ค่อยยังชั่ว ~
โฮตารุ : คุณอายะนี่สวยจังเลยนะครับ ^^
อายะ : -///- แหม่! เพราะครีมนั่นแหล่ะค่ะ ได้ผลดีจริง
โฮตารุ : You are beautiful . baby ~
อายะ : Ohhh ! Thank you
โฮตารุ : I need you
อายะ : -////////- You want sex ?
โฮตารุ : Yesss ! you and me .
อายะ : if you want . I’m o.k.
โฮตารุ : I love you .
อายะ : sameee . I love you !

　　　และหลังจากนั้นก็เป็นฉาก 18+ แล้วจ้า >^<
　　　　　　　　　　　　(The end)

Honey : Darling . it very fun ! >^<
ชินอิจิ : ^^
Honey : Thank you for everything.
ชินอิจิ : You’re welcome .
Honey : Where will you go next?
ชินอิจิ : No .
Honey : I want to be with you.
ชินอิจิ : same .
Honey : Go home me . Please !
ชินอิจิ : O.K.

　　　ทั้งคู่พอคุยกันเสร็จก็เดินออกจากห้าง ซึ่งรันและโซโนโกะแอบซุ่มดูอยู่
โซโนโกะ : นั่นๆ ออกมาแล้ว
รัน : =[]= ไม่จริงใช่มั้ย?

　　　สิ่งที่รันเห็นคือ
- ผู้หญิงเดินควงชินอิจิอยู่
- เธอหน้าอกใหญ่มาก !
- เธอขาวมาก !
- และเธอสวยมาก !
โซโนโกะ : หลักฐานคาตาแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว . . . รัน! ไปกันเถอะ !!
รัน : ไปไหน?
โซโนโกะ : ก็ไปกระชากหน้ากากชินอิจิไงหล่ะ! มีรันอยู่แล้วยังจะควงหญิงอื่นอีก!!!
รัน : ไม่อ่ะ ! ไม่ไป !! ฉันอยากจะรู้ว่าชินอิจิจะโกหกทำไม? แล้วจะโกหกไปถึงเมื่อไหร่?
โซโนโกะ : รันน . . . น่าเสียดายแทนชินอิจิจริงๆ! มีผู้หญิงดีๆอย่างรันอยู่ข้างๆไม่ชอบ ดันไปชอบยัยอึ๋มนั่น - -*
รัน : ชินอิจิอาจจะเบื่อฉันแล้วก็ได้ อาจจะไม่ชอบผู้หญิงแบบฉันก็ได้ TOT
โซโนโกะ : อยากจะรู้จริงยัยอึ๋มนั่นเป็นใคร
รัน : อาจจะเป็นแฟนใหม่ของชินอิจิก็ได้ T^T
โซโนโกะ : ก็ไม่รู้สิ่ แต่ควงกันแบบนี้ก็ไม่แน่ - -
รัน : ฮือๆ ทำไมชินอิจิถึงมีคนใหม่หล่ะ?
โซโนโกะ : เธอก็พึ่งจะพูดเองหนิ่ ว่าชินอิจิเบื่อเธอแล้ว -.-
รัน : ฉันแค่สมมติ! T___T แล้วสองคนนั้นจะไปไหนกันต่อหน่ะ?
โซโนโกะ : จะรู้มั้ยหล่ะ? -^-

　　　ชินอิจิ & Honey

Honey : Taxi Taxi!

　　　เอี๊ยดดดดดดดด ! แท็กซี่จอด =3

พนักงานขับรถ : ไปไหนครับ?
Honey : Yellow honey – hotel
พนักงานขับรถ : โอเคครับ
Honey : Darling Get in a car.
ชินอิจิ : Ummmmmm ~

　　　บรึ้นนนนน ~ รถออกตัวไปเรียบร้อย

　　 　　　　รัน & โซโนโกะ

โซโนโกะ : พวกนั้นขึ้นแท็กซี่ไปแล้วอ่ะ
รัน : ไปไหนกันอ่ะ?
โซโนโกะ : อะไร เยลโล่ว์ เยลลี่ สักอย่าง - -
รัน : ร้านอาหารหรอ?
โซโนโกะ : ก็ไม่แน่นะ มีน้ำผึ้งด้วยอ่ะ ได้ยิน โฮนี่ ฮันนี่ อะไรซักอย่าง
รัน : จะตามไปมั้ย?
โซโนโกะ : ไม่ทันแล้วหล่ะ รถไปไกลมากแล้ว
รัน : ก็จริงแหะ . . . ไปไหนกันน๊า ?
โซโนโกะ : ไปไหนไม่ต้องสนหรอก สนที่ว่ายัยอึ๋มนั่นเป็นใคร แล้วมาอยู่กับชินอิจิได้ไงดีกว่า?
รัน : เรื่องนั้นฉันจะสืบจากปากชินอิจิเอง ! - -*
โซโนโกะ : คาราเต้อัดสักที อาจจะตอบก็ได้
รัน : สองคนนั้นเคยทำอะไรกันรึเปล่าอ่ะ? T^T
โซโนโกะ : ไม่รู้สิ่
รัน : ฉันกับชินอิจิยังไม่เคยเลยน๊า T^T
โซโนโกะ : เอางี้ ฉันมีแผน!
รัน : แผนอะไร?
โซโนโกะ : แผนก็คือ . . .

 

 

เรื่องสั้น ชินอิจิ - รัน ตอนที่ 5 ตอน เทมปุระที่แสนหอมหวาน !

　　　หลังจากที่ชินอิจิกับHoney ดูหนังเสร็จก็ออกมาเรียกแท็กซี่ เพื่อไปยังบ้านของ Honey เมื่อรันกับโซโนโกะ เห็นเข้า มัวแต่คิดจนตามไปไม่ทัน โซโนโกะจึงได้คิดแผนบางอย่างมา แผนนั้นคือแผนอะไร ติดตามล่ะเด้อ . . .

โซโนโกะ : แผนก็คือ . . . คืนนี้เธอต้องไปบ้านชินอิจิอ้างอะไรก็ได้เพื่อที่จะได้อยู่นานๆ แล้วก็หลอกถามให้คายความจริงทั้งหมดมา แต่อย่าพูดสิ่งที่เห็น ให้โกหกไป! เธอต้องถามเช่น ไปทำธุระอะไร ที่ไหน ทำไมกับดึกจัง? อะไรประมาณนี้ เพื่อไม่ให้ชินอิจิสงสัย และอย่าทำพิรุจ เด็ดขาด! ย้ำนะ ว่า เด็ดขาด!!! ที่ทำแบบนี้เพื่อพิสูจน์ชินอิจิว่าจะพูดความจริง หรือ โกหกเธอ
รัน : ถ้าชินอิจิโกหกฉันต้องร้องไห้ต่อหน้าเขาแน่เลยอ่ะ T^T
โซโนโกะ : เธอก็อย่าร้องสิ่ - -*
รัน : มันเจ็บหนิ่
โซโนโกะ : ห้ามใจตัวเองสิ่ อย่าร้องเด็ดขาด
รัน : จะพยายามมม T_T

　　　ณ Yellow Honey – Hotel ชินอิจิ & Honey

Honey : Arrrrrrr~ เมื่อยจังเลยยย >^<
ชินอิจิ : ทำไมพึ่งมาพูดภาษาไทยตอนนี้หล่ะ ฮันนี่?
Honey : อยู่ข้างนอกก็ต้องอินเตอร์หน่อยน๊า >^< อีกอยากฉันก็ลูกครึ่งด้วย สบายๆ ไทย-อังกฤษ
ชินอิจิ : แล้วเราจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่หล่ะ?
Honey : ทำไปเรื่อยๆหล่ะ
ชินอิจิ : งั้นหรอ?
Honey : ดาร์ลิ้งค์วันนี้นอนกับเค้าน๊า >^<
ชินอิจิ : จะดีหรอ?
Honey : เราเป็นแฟนกันน๊า
ชินอิจิ : (-_-;) ก็ได้ๆ
Honey : ทำหน้าแบบนั้นไม่อยากนอนกับฮันนี่หรอ?
ชินอิจิ : ป่าวคร๊าบบบ! อยากนอนที่ซู๊ดดดเลย ฮ่าๆ
Honey : มาอุ้มไปเตียงหน่อย ขยับไม่ไหวล๊าวววว ><’
ชินอิจิ : มานี่สิ่
Honey : ดาร์ลิ้งค์ น่ารักที่สุดเลย เอ้าอึ๊บ!
ชินอิจิ : ฮันนี่ตัวเบาจังเลยน๊า
Honey : -/////////- เขินเลยอ่ะ ฮ่าๆ
ชินอิจิ : ตัวหนักล้ะ - -
Honey : งอนอ่ะ บ่องตง! ฮ่าๆ
ชินอิจิ : ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ หรือ ไทย-ลาว
Honey : ทำไมดาร์ลิ้งค์พูดงี้ ฮันนี่ไทย-อังกฤษ ได้ทุกอย่างมาจากอังกฤษหมดอ่ะ ฮ่าๆ ส่วนไทยได้แต่ภาษา
ชินอิจิ : แต่ก็พูดคล่องเชียว
Honey : ต้องฝึกไว้ เดี๋ยวคุยกับดาร์ลิ้งค์ไม่รู้เรื่องก็แย่เลย
ชินอิจิ : ฮ่าๆ อ่ะลงได้แล้ว
Honey : อื้มๆ

　　　ฟุ่บบบบ ! อยู่ดีๆ Honey ก็รวบคอชินอิจิลงมา ทำให้ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ทั้งคู่กำลังจ้องหน้ากันอยู่ (บนเตียง!)

ชินอิจิ : จะทำอะไรหน่ะ ฮันนี่?
Honey : อยากทำอะไรหล่ะ ฮันนี่อยากทำทุกอย่างเลยตอนนี้
ชินอิจิ : พูดยั่วกับรึเปล่าเนี่ย?
Honey : เปล่านะ >^<
ชินอิจิ : เรายังเด็กอยู่นะฮันนี่ ทำแบบนี้ไม่ดีหรอก
Honey : อะไรอ่าาา ? งั้นไม่ทำก็ได้
ชินอิจิ : งั้นปล่อยได้แล้ว
Honey : ไม่ปล่อย
ชินอิจิ : ปล่อยก่อนนะฮัน . . อุ้บ! :x

　　　(กรี๊ด!) อยู่ดีๆ Honey ก็ดึงชินอิจิลงมาจูบอย่างดูดดื่ม เมามันส์จนแทบอยากจะทำอย่างอื่นต่อ แต่ชินอิจิปฏิเสธไปตอนนั้น เธอเลยเลือกที่จะจูบแทน

Honey : อืมมมมม
ชินอิจิ : แฮ่กๆ ไม่ให้ตั้งตัวเลยนะฮันนี่ -//-
Honey : ให้ตั้งตัวก็ไม่มันส์สิ่ Baby ~
ชินอิจิ : ฮ่ะๆ -3-
Honey : ถ้าเมื่อกี้ดาร์ลิ้งค์ไม่ห้ามนะ ต่อแล้ว >^<
ชินอิจิ : ไม่ต้องรีบก็ได้ . . . ไปอาบน้ำก่อนนะ
Honey : อาบด้วยคนสิ่ ^________^
ชินอิจิ : -___- อย่าเลยฮันนี่
Honey : โห่! ใจร้ายอ่ะ
ชินอิจิ : ห่ะๆ

　　　ณ บ้านชินอิจิ และ รัน (คนเดียว)

รัน : ชินอิจิจะกลับมามั้ยเนี่ยยย? นี่มันก็ 19.30 น. แล้วนะ ! โทรหาโซโนโกะดีกว่า . . .

ตู๊ด ตี๊ด ตู๊ด ~ (กดเบอร์)

โซโนโกะ : ฮัลโหลรัน มีอะไรหรออ?
รัน : โซโนโกะ ฮือออ ToT ชินอิจิไม่กลับอ่ะ ชินอิจิไม่กลับ ฉันจะทำไงดี?
โซโนโกะ : รันใจเย็นนะรัน
รัน : ชินอิจิจะทิ้งฉันจริงๆหรอ ทั้งไปหายัยอึ๋มนั่นนะหรอ? T^T
โซโนโกะ : หน็อย! พรุ่งนี้ชินอิจิต้องกลับมาแน่ เธอรอจนเช้า นอนรอไปก่อนก็ได้
รัน : T__T สองคนนั้นจะทำอะไรอยู่อ่ะ?
โซโนโกะ : จะรู้มั้ยหล่ะ? นอนไปเถอะรัน พรุ่งนี้เตรียมโต้เถียง !
รัน : อื้มมม T___________T

　　　ณ Yellow Honey – Hotel ชินอิจิ & Honey

ชินอิจิ : อ่าส์ ! สดชื่นนนนนนน ^__^ . . .เห้ย! ฮันนี่ ทำไรหน่ะ =[]=!!!!!

　　　ช็อคแอนด์เงิบ ชินอิจิออกมา Honey นุ่งผ้าเช็ดตัว ตัวเดียวเพียวๆ แถมนั่งไขว่ห้าง อ่านนิตยสารแฟชั่นอยู่บนเก้าอี้สบายใจเชิบบบ

Honey : อ่านนิตยสารไงค่ะ ดาร์ลิ้งค์
ชินอิจิ : แล้วทำไมแต่งตัวแบบนั้น? =___=
Honey : ก็กำลังจะอาบน้ำต่อจากดาร์ลิ้งค์นี่แหล่ะค่ะ
ชินอิจิ : อ่อๆ - -‘
Honey : ดาร์ลิ้งค์ขาาาาาา (เดินไปกอดชินอิจิ)
ชินอิจิ : =[]= !! มีอะไรหรอ?
Honey : รักดาร์ลิ้งค์นะค่ะ
ชินอิจิ : อะเอ่ออ . . ไปอาบน้ำเถอะ ฮันนี่
Honey : ค่ะ

　　　Honey อาบน้ำเสร็จก็มาแต่งตัวและไปนอน ชินอิจิก็นอนเรียบร้อยแล้ว Honey เลยถือโอกาศไปกอดชินอิจิ ซึ่งเจ้าตัวก็หลับไม่รู้เรื่อง เลยโดนกอดไปเรียบร้อย

　　　ณ บ้านชินอิจิ . . . รันนอนรอชินอิจิทั้งคืน แต่สุดท้ายชินอิจิก็ไม่มา ToT นอนทั้งน้ำตาเลยงานนี้

ขณะนี้เป็นเวลา 09.00 น. วันอาทิตย์ที่ XX ตุลาคม พ.ศ.25XX

　　　ณ Yellow Honey – Hotel

ชินอิจิ : งืมม งึมงำ =____= เห้ย! ฮันนี่ ! =[]=!!!!!!!
Honey : หืมมมม? =__= อะไรค่ะ?
ชินอิจิ : เธอมานอนกอดฉันได้ไง?
Honey : เราก็นอนกอดกันทั้งคืนล่ะน้าาา ~
ชินอิจิ : =[]=!! ฉันไม่ได้ล็อคบ้านไว้ ฉันขอกลับก่อนนะ
Honey : โอเค ~ ถ้ามีอะไรเดี๋ยว Call ไปหานะ จู้บบบ จู้บบบบ ! ZzZzZzZz ~
ชินอิจิ : - -‘

　　　ชินอิจิใช้เวลา 1 ชั่วโมง ในการอาบน้ำ แต่งตัว และเดินทางมาบ้าน พอมาถึงบ้านก็พบว่า

ชินอิจิ : ระ รัน . . .
รัน : หืมม =__=
ชินอิจิ : รันมาอยู่ที่นี่ได้ไงอ่ะ?
รัน : ฉันหน่ะหรอ? อืมมม . . . นอนรอนายกลับจากทำธุระหน่ะ ^___^
ชินอิจิ : รอทำไม?
รัน : เอ่ออ นั่นสิ่ ! แล้วนายทำไมทำธุระกลับซะเช้าเชียว ??
ชินอิจิ : ฉันทำธุระที่เมืองข้างๆหน่ะ -.-
รัน : หรออออออออออออออ ? ใช้เวลากลับก็ไม่นานหนิ่ เมืองไหนหล่ะ?
ชินอิจิ : เธอไม่รู้จักหรอก . นอนต่อไปเถอะ ^^
รัน : ไม่อ่ะ ! ไม่ง่วงล้ะ . . . นายกินไรมายัง? เดี๋ยวฉันทำให้กิน
ชินอิจิ : ยังเลยคร๊าบบบ ! หิวจะแย่แล้วเนี่ย ยอมทนหิวเพื่อให้กลับมากินข้าวฝีมือรันเลยน๊า -3-
รัน : ทำเหมือนรู้ว่าฉันรออยู่ที่บ้าน เอ๊ะ ! หรือรู้?
ชินอิจิ : ฉันเป็นนักสืบนะ ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าแฟนฉันมารอที่บ้าน ^__^
รัน : ตาบ้า! -/////////-
ชินอิจิ : บ้าแล้วรักมั้ยหล่ะ?
รัน : ไม่รักไม่มารอแบบนี้หรอก !
ชินอิจิ : สรุปรักไม่รัก ?
รัน : ไม่รักย่ะ !!
ชินอิจิ :
รัน : รักก็ได้ >^<
ชินอิจิ : แบบนี้สิ่แฟนนักสืบ
รัน : ทำอะไรหน่ะ? . . .

　　　รันพูดด้วยความสงสัยแต่เจ้าตัวก็รู้อยู่แล้วว่าทำอะไร? ชินอิจิดึงรันเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มภาษาคนรักกัน แต่รันไม่ตอบสนอง ในสมองเธอยังคิดอยู่ว่า ชินอิจิได้ทำแบบนี้กับผู้หญิงคนนั้นรึเปล่า? แต่ชินอิจิไม่ได้สงสัย เพราะคิดว่ารันเขิน ปกติ 2 คนนี้ จูบกันแค่ไม่กี่ครั้ง เลยอาจจะยังไม่ชิน ^____________^

รัน : ไปทำอาหารก่อนนะ
ชินอิจิ : แล้วจะรอกินนะครับ ^^
รัน : ครับเคิบอะไร ตาบ้า ! -//////-

　　　ระหว่างที่รันทำอาหารอยู่นั้น ชินอิจิก็เข้ามากอดรันจากด้านหลัง ด้วยความตกใจรันได้ศอกไปตรงท้องชินอิจิ ทำให้ชินอิจิถึงกับทรุดไปเลยทีเดียว

ชินอิจิ : โอ๊ยยยยยยยยยย !
รัน : ชินอิจิ เป็นไงบ้างอ่ะ?
ชินอิจิ : จุกสิ่ ถามได้ - -
รัน : ก็มันตกใจอ่ะ
ชินอิจิ : ถึงจะตกใจ แต่ก็ไม่ควรเล่นแรงแบบนี้นะ -^-
รัน : อย่างอนสิ่
ชินอิจิ : ใครงอนมิทราบ?
รัน : ฉันเป็นถึงแฟนนักสืบก็ต้องรู้สิ่ว่าชินอิจิงอนหรือไม่งอน
ชินอิจิ : ฮ่าๆ สมแล้วที่เป็นแฟนนักสืบ
รัน : ว้ายอีตาบ้า !

　　　ชินอิจิดึงรันมาหอมแก้ม

ชินอิจิ : ไม่บ้า ออกจะเต็ม 100 เปอร์เซนต์
รัน : กิ๊กหล่ะสิ่เต็มหน่ะ!
ชินอิจิ : เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?
รัน : บอกว่า อาหารมีเต็มเลยหน่ะ
ชินอิจิ : ราเมง , บะหมี่เย็น , บะหมี่เทมปุระ , อุดงผัดปูอัด ตั้ง 4 อย่างแหน่ะ
รัน : มีแต่เส้นด้วยจ่ะ ! - -
ชินอิจิ : เลี่ยนแป้งตายก็วันนี้หล่ะว่ะ ฮ่าๆ
รัน : -^- เลี่ยนแต่อร่อยนะ
ชินอิจิ : อร่อยเหมือนคนทำ?
รัน : ไม่เคยชิม อย่ามาทำเป็นพูดเลย
ชินอิจิ : จะให้ชิมมั้ยหล่ะ?
รัน : คนโรคจิต!
ชินอิจิ : หมายถึงอาหาร เธอคิดอะไรเนี่ย?
รัน : -0- เปล่าสักหน่อย -////-
ชินอิจิ : หรือเธออยากให้ชิมเธอ?
รัน : ไม่ใช่ย่ะ !
ชินอิจิ : แต่ฉันอยากชิมนะ
รัน : ไม่มีทางหรอก! ของดีอยากกินต้องรอหน่อย
ชินอิจิ : พูดแบบนี้ก็กินได้ใช่มั้ย?
รัน : ได้! แต่อีกนาน สักประมาณ 300 ล้านปี รอได้ก็รอ
ชินอิจิ : อีก 3 วินาทีกินได้เลย ?
รัน : 300 ล้านปีย่ะ อีตาบ้า
ชินอิจิ : คำก็บ้า สองคำก็บ้า อยากให้บ้าจริงๆรึไง?
รัน : ก็ดีสิ่ - -
ชินอิจิ : ^3^ \(>^<)/ <(O_O)>
รัน : ทำอะไรของนายอ่ะ? แลบลิ้น ปากจู๋ ชูมือขึ้น เอามือเท้าเอวแล้วทำตาโต? - -
ชินอิจิ : ก็คนบ้าไง ^^
รัน : คนบ้าเวอร์ชั่นไหนมิทราบย่ะ?
ชินอิจิ : เวอร์ชั่น คุโด้ ชินอิจิ ครับ
รัน : เฮ้อออออออ ~ กินข้าวเถอะ
ชินอิจิ : กินแป้งมากกว่า มีแต่เส้น T^T
รัน : ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน -^-
ชินอิจิ : ฮ่าๆ อย่างอนสิ่ ไม่น่ารักเลยน๊า >^<
รัน : ไม่น่ารักแล้วไง? -*-
ชินอิจิ : โอ๋ๆ อย่างอนสิ่ครับ มาๆ เดี๋ยวป้อน
รัน : กินเองได้ย่ะ !
ชินอิจิ : ไม่หายงอนอีก งั้นต้องเจอไม้เด็ด
รัน : ไม้เด็ดอะไร? -0-
ชินอิจิ : ใช้ปากป้อนไง
รัน : จะทำบ้าอะไรหน่ะ? =[]= อย่าน๊าาา
ชินอิจิ : อ้าปากนะ อ้า อ้ามมม >^<
รัน : -0-

　　　ปากป้อนของแท้ ชินอิจิเอากุ้งเทมปุระที่อยู่ในบะหมี่คาบไว้ครึ่งตัว อีกครึ่งตัวป้อนให้รัน ทำให้ปากของทั้งคู่ประกบกัน รสชาติของกุ้งเทมปุระทั้งนุ่มและนิ่ม แต่สำหรับชินอิจิตอนนี้เป็นปากของรันมากกว่า ชินอิจิได้ใจเลยบรรเลงจูบที่แสนหอมหวานอร่อยไปให้รัน ซึ่งรันก็ลืมเรื่องเก่าๆไป และตอบรับจูบของชินอิจิอย่างหอมหวาน เป็นจูบที่หอมหวานมันอร่อยเลยทีเดียว >^<

รัน : ปล่อยได้แล้ว -///-
ชินอิจิ : นึกว่าเธอชอบซะอีก
รัน : ไม่ชอบย่ะ (ชอบสุดๆ -///-)
ชินอิจิ : ไม่ชอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ ?
รัน : กินๆไปเหอะน่า ก่อนที่แป้งจะอืด
ชินอิจิ : เปลี่ยนเรื่องเลยนะ
รัน : กินเดี๋ยวนี้ !
ชินอิจิ : -0- กินแล้วคร๊าบบบบบบบบบบ
รัน : ดีมาก

　　　ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังกินอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของชินอิจิก็ดังขึ้น

I Love You Miss Mystery hate no nai RABIRINSU ~ (เสียงมือถือชินอิจิ)

ชินอิจิ : =[]=!!!!!
รัน : ใครโทรมาหน่ะ? ทำหน้าตกใจเชียว
ชินอิจิ : อ๋ออ ! ฮัตโตริหน่ะ เดี๋ยวมานะ ขอไปคุยก่อน
รัน : อ่ะ อืม

　　　ชินอิจิเดินออกจากโต๊ะกินข้าวมาหลบมุมไกลสุดๆ -*-

ชินอิจิ : มีอะไรฮันนี่?
Honey : ดาร์ลิ้งค์ ~ คิดถึงจุงเบยยยยยยยย
ชินอิจิ : โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย?
Honey : คิดถึงอ่ะ โทรมาไม่ได้หรอ?
ชินอิจิ : ทำธุระอยู่ ไม่ว่าง แค่นี้ก่อนนะ
Honey : แปปนึงสิ่ค้า >^< ฮันนี่อยู่บ้านเบื๊อออ เบื่อ มาหาหน่อยสิ่
ชินอิจิ : ผมพึ่งกลับจากบ้านฮันนี่มาเองนะ - -
Honey : อ้าวหรอ? สงสัยลืม คืนนี้มาหาหน่อยสิ่ดาร์ลิ้งค์
ชินอิจิ : คือว่า ผมไม่ . . .
Honey : ไม่มีคำว่า “ไม่” ทั้งนั้นค่ะ 2 ทุ่ม ฮันนี่จะรอนะค่ะ บายจุ้บ !
ชินอิจิ : อะ อ้าว ! - -*

　　　ระหว่างที่ชินอิจิคุยอยู่นั้นรันได้แอบฟังอยู่ด้วย แต่สิ่งที่รันรู้มีแค่อย่างเดียวคือ ผู้หญิงคนนั้นชื่นฮันนี่ เธอไม่อยากอยู่ฟังเพราะกลัวชินอิจิจะรู้ตัวด้วย

ชินอิจิ : คุยเสร็จแล้ว
รัน : อื้มๆ ไปล้างจานก่อนนะ
ชินอิจิ : คร้าบบบบบ >^<

　　　รันเดินมาล้างจานกะว่าจะโทรหาโซโนโกะ แต่ยังไม่ทันจะเริ่มหยิบโทรศัพท์เพียงแค่วางจานเท่านั้น ชินอิจิก็โผล่มาจากข้างหลัง มากอดรันเอาไว้

รัน : ทำอะไรหน่ะ? -//-
ชินอิจิ : ก็กอดไง
รัน : กอดแบบนี้จะล้างจานยังไงหล่ะ?
ชินอิจิ : -^- ไปอาบน้ำก็ได้
รัน : ไปไป๊ ! เหม็นจะแย่แล้ว
ชินอิจิ : ถึงจะเหม็นก็ยอมให้กอดเนอะ - -
รัน : นายแอบกอดฉันต่างหากละอีตาบ้า !
ชินอิจิ : ไปอาบน้ำดีกว่า ^^
รัน : ไปเถอะ คนโรคจิต - -
ชินอิจิ : -^-

　　　ชินอิจิทำหน้างอนแล้วก็เดินไปอาบน้ำ รันก็ถือโอกาศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโซโนโกะ

โซโนโกะ : ฮัลโหล?
รัน : ฉันคุยกับชินอิจิแล้ว ชินอิจิไม่ยอมบอกความจริง แต่ฉันรู้มาอย่างนึงแล้วว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่น ฮันนี่
โซโนโกะ : เริศมาก รู้แค่ชื่อ - -
รัน : ดีกว่าไม่รู้ . . . แล้วจะทำไงต่ออ่ะ?
โซโนโกะ : เอาเป็นว่านะ คอยจับตาดูให้ดีๆแล้วกัน
รัน : จะพยายาม
โซโนโกะ : สู้ๆ แค่นี้ก่อนนะ คุณมาโคโตะ ออกทีวีอยู่อ่ะ >^<
รัน : แค่นี้แหล่ะ บาย - -

ตู๊ดดดดดดด ตู๊ดดดดดดด ~ สิ้นสุดการสนทนา

รัน : เฮ้อออออออออ ToT
ชินอิจิ (เดินออกจากห้องน้ำ) : ไหงทำหน้าเป็นปลาดุกชนเขื่อนแบบนั้นหล่ะ? แล้วจานหน่ะ? แช่หรอ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
รัน : นายวิ่งผ่านน้ำรึเปล่า เร็วมาก !
ชินอิจิ : อ๋อ ! ลืมยาสระผมไว้ข้างนอกอ่ะ
รัน : อ่อๆ -*-
ชินอิจิ : สนใจมาถูหลังให้มั้ย?
รัน : ไม่เลยย่ะ !
ชินอิจิ : ไม่เอาหน่า ขาดคนถูหลัง มาถูให้หน่อย (เดินมาจับมือรัน)
รัน : ไม่เอานะ อีตาบ้า ! -///////-
ชินอิจิ : แค่ถูหลัง ไม่ได้พาไปปล้ำนะ - -
รัน : ถูหลังนายก็โป๊หน่ะสิ่
ชินอิจิ : แล้วใครมันจะโป๊หล่ะ ผ้าเช็ดตัวมีไว้ทำไม? หรือเธออยากเห็นฉันโป๊ ?
รัน : ไม่เลยซักนิด !
ชินอิจิ : งั้นไปถูหลังกัน !!
รัน : อย่าน๊า >^<

เรื่องสั้น ชินอิจิ - รัน ตอนที่ 6 ตอน อาบน้ำถูสบู่

　　　ความเดิมตอนที่แล้ว รันได้โทรหาโซโนโกะเพื่อบอกเรื่องที่รู้มาตอนชินอิจิคุยโทรศัพท์ พอรันวางสายโซโนโกะเสร็จ ชินอิจิก็เดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อมาเอายาสระผม และชินอิจิเห็นรันที่ยืนล้างจานอยู่ เลยฉวยโอกาศพามันเข้ามาห้องน้ำเพื่อมาถูหลังให้ ! เรื่องราวจะเป็นยังไงติดตามได้ ณ บัดนี้ ! >^<

ชินอิจิ : ซ้าย ๆ ขวาอีกนิด โอ้ยย ! อย่าแรงมันเจ็บนะ
รัน : แม่จะขัดให้แดงเลย ! - -*
ชินอิจิ : แค่ให้มาถูหลังแค่นี้ ทำเป็นโกรธ
รัน : ไม่ได้โกรธซักหน่อย ^_____^
ชินอิจิ : แสดงว่าชอบ?
รัน : ไม่เลยย่ะ !
ชินอิจิ : มาอาบน้ำกัน ^^
รัน : =[]= !! ไม่มีทางงงงงงงงงงง !
ชินอิจิ : เธอขัดหลังฉันจนแสบผมแล้วนะ - -
รัน : แล้วอยากดให้ขัดทำไมหล่ะ?
ชินอิจิ : อ๊ะนี่ (ยื่นสบู่ให้)
รัน : ?
ชินอิจิ : รันเอาสบู่มาถูหลังฉันสิ่
รัน : -*- ไม่ใช่ เห็ดมาริโอ้ นะมาถูหลงถูหลังอะไร
ชินอิจิ : รันเร็วๆสิ่
รัน : ก็ได้จ่ะ คุณชายแก้ว - -
ชินอิจิ : ดีมาก เดี๋ยวมีรางวัลตอบแทน
รัน : ขอเป็นขนมพายน้ำผึ้ง ตรา Honey fly น้ำผึ้งบินได้ล่ะกันนะ - -
ชินอิจิ : มีขายที่ไหน?
รัน : ไม่รู้สิ่ นรกมั้ง !
ชินอิจิ : -*-
รัน : มาม๊ะ ! เดี๋ยวถูหลังให้ ถูสบู่ ถู ถู ถู สบู่
ชินอิจิ : ระวังสบู่ลื่น ถ้าลื่นมาโดนอะไรเข้าไม่รับผิดชอบว่าจะเป็นยังไงต่อนะ
รัน : -^- ดีหรือร้ายหน่ะ?
ชินอิจิ : ถ้าเธอชอบก็ดี ถ้าไม่ชอบก็ร้าย ฮ่าๆ
รัน : ฮ๊า ฮา ฮ้า ขำจัง - -
ชินอิจิ : - -???
รัน : จะถูล้ะน้าาา
ชินอิจิ : โอเค
รัน : ทางซ้าย ทางขวา ขึ้นบน ลงล่าง ฟิ้วววววว ~ ฟองสบู่ >^<
ชินอิจิ : -__-;
รัน : ฮ่าๆ สนุกจังเลยอ่ะ หลังชินอิจิลื๊นนน ลื่นนนน >^<
ชินอิจิ : เอาไปเก็บไว้เลยมั้ย?
รัน : ได้ซักอันก็คงดี
ชินอิจิ : ให้ทั้งตัวเลย
รัน : แบบนั้นไม่ต้องการย่ะ ! -3-
ชินอิจิ : รับไว้ซักครึ่งตัว ครึ่งบนหรือครึ่งล่างดี
รัน : บอกสรรพคุณมาเดี๋ยวเก็บไปคิด
ชินอิจิ : ครึ่งบนหว่านล้อม ครึ่งล่างมันสุดๆ
รัน : ไม่เอาสักอย่าง ! 5555
ชินอิจิ : ให้ทั้งครึ่งบนครึ่งล่างเลย
รัน : ฟรีก็ไม่เอา -^-
ชินอิจิ :
รัน :
ชินอิจิ : กัดลิ้นขาด !
รัน : มาม๊ะ ! ถูสบู่เสร็จแล้ว เดี๋ยวแม่ล้างน้ำให้นะลูก ^_________^
ชินอิจิ : ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ไม่เคยพูดอย่างนี้เลย - -
รัน : เป็นแม่ในตอนนี้เป็นเมีย เอ๊ย ! เป็นภรรยาในตอนหน้านะ ฮ่าๆ
ชินอิจิ : แม่คร๊าบบบ สบู่เหนียวแล้ว ล้างน้ำให้หน่อย *O*
รัน : ตาลุกมันเป็นวาวเชียว -*-
ชินอิจิ : เร็วๆสิ่แม่
รัน : จ้าลูก !

　　　(เชื่อได้ว่าการทำแบบนี้เป็นครั้งแรกของ 2 คนนี้ก็เป็นได้ : คนแต่ง)

ชินอิจิ : อาบน้ำครั้งนี้สดชื่นที่สุดเท่าที่เคยอาบมาเลย
รัน : และฉันก็พลอยเปียกไปด้วย ToT ไหงเป็นงี้?
ชินอิจิ : ไปเปลี่ยนชุดก่อนหล่ะ แล้วเธอหล่ะรัน ไม่เปลี่ยนหรอ?
รัน : ไม่ได้เอาชุดมาอ่ะ T^T
ชินอิจิ : เอาเสื้อตัวใหญ่ๆของฉันไปใส่ก่อน อ้อ! แล้วก็ฉันมีบ๊อกเซอร์ตัวนึงอยู่ มันเล็กใส่ไม่ได้อ่ะ หยิบผิดไซด์
รัน : . . . ยังไม่เคยใส่ใช่มั้ย?
ชินอิจิ : อื้ม ! แค่มองก็รู้ว่ามันเล็กกว่า ก็เลยมาดูป้ายว่าผิดไซด์ เก็บเข้าที่เดิม เดี๋ยวเอามาให้
รัน : T__T ชุดเปียกแถมยังต้องใส่บ๊อกเซอร์ ประสบการ์ณครั้งแรกของกัปตันทีมคาราเต้เลยนะเนี่ย - -
ชินอิจิ : ตามมาสิ่
รัน : จะไปไหน?
ชินอิจิ : ไปห้องไง ขี้เกียจเดินขึ้นลง มันเมื่อย - -
รัน : อ่อเคๆ

　　　จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่ห้อง(นอน)ชินอิจิ

ชินอิจิ : อ่ะนี่ ! มี 3 ตัว ลีเทา สีดำ แล้วก็สีแดง
รัน : สีแดงท่าแรงอีกนิดนึงว่าสตอเบอรี่ ไม่คิดว่าจะนิยมแบบนี้?
ชินอิจิ : หยิบๆมาไม่ดูไรมาก มีใส่ก็พอ -*-
รัน : ให้มันได้อย่างงี้สิ่ งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ
ชินอิจิ : เดี๋ยว!!
รัน : ?? มีอะไร
ชินอิจิ : ไม่เอาเสื้อก่อนหรอ?
รัน : ลืมเลย -*-
ชินอิจิ : ชอบตัวไหน?
รัน : ตัวที่มันใหญ่ๆ และใส่ปิดเข่าได้
ชินอิจิ : งั้นเอาเสื้อนอนไป สีฟ้ามีหมีคู่ข้างๆด้วย น่ารักดี ^__^
รัน : นิยมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ชินอิจิ : แม่ซื้อมาอ่ะ แต่ไม่เคยใส่
รัน : หมักไว้กี่ชาติ?
ชินอิจิ : 2-3วัน พึ่งส่งมาจาก L.A. อ่ะ
รัน : ผ้าแบบดีล่ะสิ่ ! งั้นไปเปลี่ยนก่อนนะ
ชินอิจิ : เดี๋ยว!!
รัน : อะไรอีกอ่ะ? อุ้ย! . .. (โดนชินอิจิดึงเข้าไปโอบ)
ชินอิจิ : รันเวลาเปียกน้ำมีหยดน้ำเกาะเล็กน้อยดูเซกซี่ดีนะ
รัน : -//////////-
ชินอิจิ : หน้าแดงด้วย ^__^
รัน : ปล่อยเลยอีตาบ้า !
ชินอิจิ : มีของดีอยู่ตรงหน้าถ้าจะให้ปล่อย ยากส์ !

　　　พอชินอิจิพูดจบก็ไม่หยุดแค่กอด แต่ชินอิจิก้มหน้าไปชิดๆรัน แล้วก็ เอาริมฝีปากประกบกัน หยดน้ำที่ไหลลงมาตามตัว เสื้อผ้าที่เปียกชื้นจนแนบเนื้อ ทำให้ดูเซกซี่ไปอีกแบบ เห็นแบบนี้ใครมันจะหยุดอยู่ มือชินอิจิค่อยๆลูบไล้ไปเรื่อยๆ แต่รันที่ได้สติก่อนจึงผลักชินอิจิแล้วพูดว่า . . .

รัน : บอกแล้วใช่มั้ยว่าเรื่องแบบนี้ยังไม่ควรทำตอนนี้ !
ชินอิจิ : มันเผลอหน่ะ
รัน : ไม่เป็นไร แต่ไม่มีครั้งหน้าแล้วนะ
ชินอิจิ : แต่ถ้าเธอยิมยอมก็มีได้?
รัน : - -*
ชินอิจิ : ฮ่าๆ แค่ทดสอบความอดทนอย่าคิดมาก

　　　พอชินอิจิพูดเสร็จรันก็เดินออกมา รันก็พึมพำคนเดียว

รัน : ทดสอบอะไร ใจเต้นจนแทบจะระเบิดออกมาแล้วเนี่ย! คนบ้าเอ๊ยยยยย !!

　　　ผ่านไป 10 นาทีรันก็แต่งตัวทำผมเรียบร้อย พอออกจากห้องก็เห็นชินอิจิยืนรออยู่

รัน : มายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย?
ชินอิจิ : วันนี้ตอนค่ำไม่อยู่บ้านนะ กลับไปก่อนเลย
รัน : อ่อโอเค ตั้งแต่กี่ทุ่มหล่ะ?
ชินอิจิ : 1 ทุ่มครึ่งออกไปข้างนอกอ่ะ
รัน : ออกไปไหน?
ชินอิจิ : ไปทำธุระหน่ะ
รัน : อ่อโอเค งั้นไปซักผ้าก่อนนะ เดี๋ยวไม่แห้ง
ชินอิจิ : อื้มๆ

　　　รันเดินออกมาจากตรงนั้นและเดินไปยังห้องน้ำที่มีเครื่องซักผ้า ชินอิจิก็อยู่บนห้องเก็บที่นอนอะไรให้เรียบร้อย รันเห็นว่าชินอิจิไม่ตามมาเลยหยิบโทรศัพท์โทรหาโซโนโกะอีกครั้ง

โซโนโกะ : ฮัลโหลรัน ! กรี๊ดดดดดดดดดด !! คุณมาโคโตะเท่มากค้า >^< สู้ๆนะค้า เป็นกำลังใจให้
รัน : ฮัลโหลโซโนโกะ ทำไรอยู่หน่ะ?
โซโนโกะ : อ๋อเชียร์คุณมาโคโตะอยู่หน่ะ ลองดูดิ่ ช่องสองแปดเก้าอ่ะ คุณมาโคโตะแข่งคาราเต้อยู่ >^<
รัน : เรื่องนั้นชั่งมันก่อน คืนนี้ชินอิจิจะออกไปข้างนอกตอน 1 ทุ่มครึ่งอ่ะ
โซโนโกะ : แล้วไงจะตามหรอ?
รัน : ก็คิดแบบนั้น แต่ฉันจะให้เธอตามด้วย แล้วต้องปลอมตัว เธอเก่งเรื่องแต่งหน้าใช่มั้ย?
โซโนโกะ : ของแบบนั้นมันแน่อยู่แล้ว แต่ก็แพ้แม่ของชินอิจิคุงอ่ะ
รัน : ช่างเถอะ แบบแม่ชินอิจิระดับมือโปร!
โซโนโกะ : จะปลอมตัวแบบไหนอ่ะ?
รัน : คู่รัก เผื่อชินอิจิขึ้นโรงแรงเราจะได้ปลอมตัวเป็นคู่รักจะได้ขึ้นได้
โซโนโกะ : โอเคเลย เดี๋ยวตอน 6 โมงครึ่งอ่ะ รันมาที่บ้านฉันนะ แล้วเราค่อยวนกลับไปบ้านชินอิจิ
รัน : แล้วถ้าชินอิจิออกหลังจากฉันออกหล่ะ?
โซโนโกะ : ไม่หรอกมั้ง ! มองโลกในแง่ดีไว้ - -
รัน : โอเคๆ จะพยายาม -.-
โซโนโกะ : รันเดี๋ยวนี้เริ่มพูดจานิ่งอ่ะ
รัน : แล้วจะให้หวานได้ไง ก็แฟนมันนอกใจอ่า T^T
โซโนโกะ : แหม่! เรื่องแค่นี้ ดักฆ่ายัยน้ำผึ้งนั่นก็จบ !
รัน : ฮันนี่ไม่ใช่น้ำผึ้ง
โซโนโกะ : มันก็แปลได้แบบนั้นแหล่ะ ฮ่าๆ
รัน : งั้นแค่นี้ก่อนนะ
โซโนโกะ : โอเคบาย ~

ตู๊ดด ตู๊ดดด ~ สิ้นสุดการสนทนา

รัน : ผ้าแห้งพอดี เครื่องนี้ปั่นเร็วทันใจกว่า 3G บางประเทศ ! (ประเทศไหนหรอ? : คนแต่ง)
ชินอิจิ : รันเสร็จยัง
รัน : อื้ม ผ้าแห้งแล้วอ่ะ
ชินอิจิ : ออกไปตลาดกันมั้ย?
รัน : โอเคๆ เดี๋ยวเปลี่ยนชุดก่อน
ชินอิจิ : เปลี่ยนในห้องน้ำเนี่ยแหล่ะ เดี๋ยวรอข้างนอก
รัน : อื้มๆ

　　　พอรันเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ออกจากบ้านเดินไปตลาดกัน ตลาดอยู่ไม่ไกลมากเท่าไหร่ และตอนนี้ก็บ่ายสามกว่าๆจะสี่โมงเย็นแล้ว เริ่มมีของมาขายเล็กน้อย ส่วนใหญ่จะเป็นของกิน

รัน : ไปดูของกินตรงนั้นนะ
ชินอิจิ : ขอไปซื้อฮอทดอกแปปนึงนะ เอาไรมั้ย?
รัน : เอาฮอทดอกชีสละกันนะ
ชินอิจิ : โอเคได้

　　　ระหว่างที่ชินอิจิกำลังซื้อฮอทดอกอยู่นั้น มีรถคันนึงมาจอดอยู่ข้างๆ ข้างในรถเป็นผู้หญิงกำลังกดโทรศัพท์อะไรซักอย่างอยู่ และในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ชินอิจิก็ดัง แต่ไม่ใช่มีใครโทรมา แต่เป็นอีเมลล์แทน

To Darling

“ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เรื่องนี้เราต้องเคลียกันยาวแน่ ! “
　　　 　　　 　　　 　　　 　　 From Honey

ชินอิจิ : ฮันนี่งั้นหรอ? -0-
พนักงาน : ได้แล้วค่ะ 150 บาทค่ะ
ชินอิจิ : นี่ครับ

　　　ชินอิจิพอจ่ายเงินเสร็จก็กดโทรศัพท์ส่งข้อความต่อ แต่คราวนี้ไม่ให้เสียตังเลยส่งทางLine แทน
. . . Line . . .

ชินอิจิ : ฮันนี่อยู่ไหน?
Honey : บนรถ
ชินอิจิ : แท็กซี่
Honey : รถของฉันเอง
ชินอิจิ : มาทำอะไรแถวนี้?
Honey : มาขับรถเล่น
ชินอิจิ : อ่อโอเค
Honey : สองทุ่มเจอกันนะดาร์ลิ้งค์
ชินอิจิ : โอเคครับ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

　　　รันที่เห็นว่าชินอิจิมาช้า เลยมาตาม แต่รันก็เห็นชินอิจิกำลังทำอะไรกับโทรศัพท์อยู่

รัน : ชินอิจิ มัวทำอะไรอยู่หน่ะ?
ชินอิจิ : มดไต่โทรศัพท์ กำลังไล่อยู่
รัน : -*- มดบ้าอะไรเนี่ย มานี่เลยๆ มาช่วยดูชุดหน่อย
ชินอิจิ : ชุดอะไร
รัน : ไปเที่ยวหน่ะ
ชินอิจิ : เธอจะไปเที่ยวไหน?
รัน : ไม่รู้สิ่ ซื้อเก็บไว้ก่อน
ชินอิจิ : ตัวนั้นสวยดีนะ
รัน : น่ารักจังเลยอ่ะ งั้นเอาตัวนี้เลยล่ะกัน . . . พนักงานค่ะ เอาตัวนี้ค่ะ
พนักงาน : 350 บาทค่ะ
รัน : นี่ค่ะ
พนักงาน : ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ

　　　ชินอิจิและรันออกมาจากร้าน ขณะนี้ก็เป็นเวลา 17.20น.

รัน : 5 โมง 20 แล้วอ่ะ เราใช้เวลาเดินกินซื้อของกันนานเนอะ ! ^^
ชินอิจิ : ก็นานดี
รัน : งั้นฉันกลับบ้านเลยดีกว่า แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ ^^
ชินอิจิ : แล้วเจอกัน

　　　รันกลับไปบ้านไปทำอาหารให้พ่อ และก็ไปบ้านโซโนโกะตอน 6 โมง 20 พอดี ส่วนชินอิจิก็ไปกินนั่งนอนที่บ้าน ยังไม่ออกจากบ้านตามที่โซโนโกะคิดไว้

ณ บ้าน(คฤหาส์)ของโซโนโกะ

โซโนโกะ : มาเร็วดีนะ - -
รัน : ไม่รู้จะอยู่ทำไรอ่ะ รีบปลอมตัวกันเลยเถอะ
โซโนโกะ : ฉันเป็นผู้ชายเธอเป็นผู้หญิง โอเค๊?
รัน : จะไหวอ่อ? -0- หน้าอกเธอก็มีนะ
โซโนโกะ : ก็มีนะสิ่! แต่ไม่เป็นไร ฉันสบายชิวๆ
รัน : โอเคงั้นเริ่มเลย 

 

เรื่องสั้น ชินอิจิ รัน ตอนที่ 7 ตอน ปลอมตัว

　　　ต่อจากตอนที่แล้ว รันไปบ้านโซโนโกะเพื่อที่จะปลอมตัวไปตามดูชินอิจิกับฮันนี่ และแผนการตามครั้งนี้จะสำเร็จมั้ย ต้องติดตามซะแล้วหล่ะค้า >^<

โซโนโกะ : ปัดตรงนั้น ตรงนี้นะ แค่นี้ก็เรียบร้อย!
รัน : (ส่องกระจก) =[]=!! เธอแต่งแค่แป๊ปเดียวเอง ทำให้ออกมาไม่เหมือนฉันเลยหล่ะ สวยมากอ่ะ >^< ว่าแต่ทำไมต้องใส่ฟองน้ำขนาดมะตูมยักษ์ด้วย? - -
โซโนโกะ : แหมมม! เผื่อชินอิจิจำเธอได้ไง
รัน : จำหน้าอก? ใครมันจะไปจำ -.-
โซโนโกะ : ฉันจำนะ ซิคแพ็คคุณมาโคโตะน่าดูที่ซู๊ดดดดดดดดดดดด >.,<
รัน : . . . อืมเอาเป็นว่า แบบนี้ก็ได้

　　　อยากจะอธิบายให้รู้ว่า โซโนโกะปลอมตัวได้เนียนมาก รันใส่วิกผมลอนตรงปลายสีมอคค่า ชุดแซกสีม่วง สั้นเลยหัวเข่ามาหนึ่งฝ่ามือ รองเท้าส้นสูงสีขาวไข่มุก แต่งหน้าอ่อนๆ มีเครื่องประดับเล็กน้อย และที่สำคัญใส่ฟองน้ำเสริมอกขนากบิ๊กเบิ้ม ออกแนวยุโรปเซกซี่ไปเลย

โซโนโกะ : สวยสุดไปเลย >^<
รัน : แล้วเธอหล่ะ
โซโนโกะ : รอแปปส์ !

　　　ผ่านไป 40 นาที . . .

โซโนโกะ : เสร็จเรียบร้อยยยย
รัน : =[]=!! จัดว่าเด็ด เท่มากเลย >^<

　　　โซโนโกะมาในมาดแมน 100 % เจอแบบนี้หนุ่มแท้มาดแมนยังอาย ทรงผมออกแนวตามนิยายรักหวานแหวว ผมสีดำธรรมชาติ ยาวระดับต้นคอ ผมข้างหน้าแสกไปมาซ้ายขวา ชุดสูทปกรูปตัววี เสื้อข้างในสีขาว เสื้อคลุมสีดำ กางเกงยีนส์ขายาว กับรองเท้าหนังสีดำ

โซโนโกะ : เต้นรำกับผมมั้ยครับ คุณหนู?
รัน : >////////////< ละลายยยยยย ~
โซโนโกะ : แสดงว่าฝีมือฉันยังใช้ได้อยู่สิ่นะ
รัน : ไปเป็นช่างแต่งหน้าระดับฮอลีวูดยังได้เลย
โซโนโกะ : นี่มันก็ทุ่มครึ่งแล้ว ไปบ้านชินอิจิกัน ไปดูว่าออกรึยัง?
รัน : โอเคได้

　　　ทั้งคู่พอพูดเสร็จก็รีบให้คนขับรถมายังบ้านชินอิจิ แต่ก็ขับเลยไปเผื่อไม่ให้สงสัย โซโนโกะถอยป้ายแดงมาใหม่ ชินอิจิจะได้จำไม่ได้

โซโนโกะ : นั่นๆ ชินอิจิคุงออกมาแล้ว สงสัยจะโทรเรียกแท็กซี่มารับแน่เลย
รัน : คงจะเป็นแบบนั้นนะแหล่ะ -^-
โซโนโกะ : คนขับตามรถคันนั้นไปนะ แต่ไม่ต้องชิดมาก
คนขับ : โอเคครับคุณหนูโซโนโกะ
โซโนโกะ : คุณชาย ไม่ใช่คุณหนู แล้วก็ชื่อ”โซน”ด้วย!
คนขับ : ครับๆ
รัน : ชื่อโซนหรอ เท่ดีนะ แล้วของฉันหล่ะ?
โซโนโกะ : ลิลลี่ ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว
รัน : โซนกับลิลลี่ น่ารักดี >^<

　　　แอ๊ดดดดด เอี๊ยดดดดด ~ รถของชินอิจิและของรันกับโซโนโกะจอดที่โรงแรม Yellow Honey - Hotel รันกับโซโนโกะออกจากรถก่อนเพื่อไม่ให้ชินอิจิสงสัย

โซโนโกะ(โซน) : ลิลลี่จังเราเข้าไปข้างในกันเถอะ
รัน(ลิลลี่) : ค่ะ
โซโนโกะ(โซน) : ทำไมตอบเย็นชาจังเลยลิลลี่
รัน(ลิลลี่) : ก็ลิลลี่ตื่นเต้นหนิ่ค่ะ พึ่งเคยเข้าโรงแรมครั้งแรก
โซโนโกะ(โซน) : ไม่เป็นไรนะครับคนดี เดี๋ยวโซนคนนี้จะพาลิลลี่มาเข้าโรงแรมทุกวันเลย
รัน(ลิลลี่) : ไม่ต้องทุกวันก็ได้ค่ะ ^^
โซโนโกะ(โซน) : งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ
รัน(ลิลลี่) : ค่ะดาร์ลิ้งค์ (ขนลุก-*-)

　　　หลังจากที่โซโนโกะกับรันเดินเข้าโรงแรมไป ชินอิจิก็เดินตามมาติดๆ แต่ชินอิจิเดินไปที่ลิฟท์ ส่วนรันกับโซโนโกะต้องไปที่เคาน์เตอร์ก่อนเพื่อที่จะจองห้อง และเป็นอะไรที่บังเอิญมาก เพราะว่าโซโนโกะกับรันดันจองห้องข้างๆชินอิจิกับฮันนี่พอดี

ณ หน้าห้อง 515 โซโนโกะ กับ รัน (โซน กับ ลิลลี่)

โซโนโกะ(โซน) : ห้องนี้คือห้องของเรานะลิลลี่
รัน (ลิลลี่) : ค่ะ
โซโนโกะ : งั้นเข้าไปเลยเถอะ
รัน (ลิลลี่) : อื้อ

ณ ในห้อง 515 โซโนโกะ กับ รัน (โซน กับ ลิลลี่)

โซโนโกะ : ห้องข้างๆเราเป็นห้องของชินอิจิคุงลองแอบฟังดูสิ้
รัน : ก็ก่ะว่าจะทำอยู่
โซโนโกะ : ฟังๆ

　　　แนบหูฟัง ~ และนี่คือสิ่งที่ได้ยิน . . . (ปล.ได้ยินไม่ชัด)

ชินอิจิ : นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำแบบนี้นะ
Honey : ไม่นะ อย่าเลิกทำเลย ฮันนี่ว่าทำแบบนี้มันสนุกดีนะ
ชินอิจิ : ผมกลัวคุณเสียใจทีหลัง
Honey : ฮันนี่ไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น ฮันนี่ชอบแบบนี้
ชินอิจิ : ถึงฮันนี่จะชอบ แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย
Honey : งั้นขออีกอย่าง
ชินอิจิ : ?
Honey : อาทิตย์นี้ไปสวนสนุกกัน
ชินอิจิ : ตกลง

　　　ณ ห้อง 515 รันและโซโนโกะ

โซโนโกะ : ได้ยินใช่มั้ย?
รัน : ชัดเลย T^T
โซโนโกะ : ทำไมทำหน้าแบบนั้นอ่ะ? -0-
รัน : ก็ครั้งสุดท้ายนั่นอ่ะ ครั้งสุดท้ายอารายยยยย?
โซโนโกะ : ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ฉันหมายถึงที่ยัยน้ำผึ้งบอกว่าไปสวนสนุกนั่นหน่ะ
รัน : แล้ว?
โซโนโกะ : ฉันมีแผนแล้วหล่ะ
รัน : แผน?
โซโนโกะ : แผนก็คือ จะให้เธอชวนชินอิจิไปเที่ยววันอาทิตย์นี้ไง จะได้ชนกัน อยากรู้ว่าชินอิจิจะเลือกไปกับใคร
รัน : ถ้าเลือกฮันนี่อ่ะ?
โซโนโกะ : เลิกไปเลย - -
รัน : ไม่เอานะ -3-
โซโนโกะ : ไม่ลองไม่รู้
รัน : จะชวนวันไหน?
โซโนโกะ : วันศุกร์นี้ละกัน ให้เตรียมตัวไม่ทัน
รัน : ทำไมไม่วันเสาร์?
โซโนโกะ : ชอบวันศุกร์ สุขที่รัก รักที่สุข
รัน : มันต้องสุดไม่ใช่หรอ?
โซโนโกะ : นั่นแหล่ะคล้ายกัน -*-
รัน : ไม่เลย
โซโนโกะ : ช่างมันเถอะ -3- ไม่ฮาด้วยเลย
รัน : -.-
โซโนโกะ : เธอต้องออดอ้อนสุดๆเลยนะ แกล้งทำแบบเนียนๆไป ถ้าเขาถามอะไรเธอต้องแก้ตัวให้ได้ อย่าให้ชินอิจิสงสัยเด็ดขาด ไม่งั้นตายยยยยยยย - -+
รัน : จะทำไงดีอ่ะ กลัวพลาดมากเลยอ่ะ
โซโนโกะ : ระดับเธอไม่มีพลาด . . มั้ง !
รัน : มั้ง? -0-
โซโนโกะ : ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันอ่ะ ฮ่าๆ แต่เธอต้องทำได้เธอต้องไม่พลาด
รัน : จะพยายาม ไม่พลาดดดดด ~
โซโนโกะ : สู้ๆ -*-
รัน : แล้วไงต่ออ่ะ? แอบฟังแล้วทำไงต่อ?
โซโนโกะ : ลองโทรหาชินอิจิสิ้!
รัน : ห้ะ? -0-
โซโนโกะ : เอามือถือมานี่!
รัน : อ่ะนี่ ~
โซโนโกะ : ตู๊ด ตี๊ด ตู๊ด ตู๊ด ! อ่ะกดเบอร์แล้ว
รัน : หาาาาาา ~ !!!
ชินอิจิ : ฮัลโหลรัน?
รัน : (รับตอนไหนอ่ะ -0-)
โซโนโกะ : (ขยับปาก) เอาเลย!
ชินอิจิ : ฮัลโหลรันนนนน?
รัน : อ่ะ เอ่ออ ฮัลโหล
ชินอิจิ : มีอะไรหรอ?
รัน : คือนายว่างอยู่มั้ย?
ชินอิจิ : ว่างสิ่ ทำไมหรอ?
รัน : ไปทำธุระไม่ใช่หรอ? ทำไมว่างอ่ะ?
ชินอิจิ : อ๋อ! มาเข้าห้องน้ำพอดีหน่ะ โทรมาได้จังหวะพอดีเลยน๊า ~ อยากดูฉันเข้าห้องน้ำหรอ?
รัน : บ้า! -////-
ชินอิจิ : แล้วมีอะไรหรอ?
รัน : เอ่อคือ พรุ่งนี้หน่ะ?
ชินอิจิ : หืม?
รัน : ไปร.ร.ด้วยกันนะ
ชินอิจิ : =__= ปกติก็ไปด้วยกันหนิ่
รัน : อื้ม ^__^ แค่นี้แหล่ะ ไม่มีอะไรหน่ะ
ชินอิจิ : แน่ใจนะ? มีอะไรก็บอกมาเถอะ ^^
รัน : ไม่มีจริงๆ
ชินอิจิ : งั้นหรอ?
รัน : อื้อ บายยย
ชินอิจิ : บาย

ตู๊ดดดดดด ตู๊ดดดดด สิ้นสุดการสนทนา

ณ ห้อง 516 ชินอิจิ กับ ฮันนี่

Honey : ใคร?
ชินอิจิ : เพื่อนหน่ะ
Honey : ผู้หญิงหรือผู้ชาย?
ชินอิจิ : ผู้ชาย . . .
Honey : ผู้ชายใช้เธอหรอ? กระเทยงั้นหรอ? -*-
ชินอิจิ : คงใช่
Honey : ทำไมดาร์ลิ้งค์ตอบฮันนี่เย็นชาแบบนี้ ?
ชินอิจิ : ก็ป่าวหนิ่ฮันนี่ อย่าคิดมากหน่า (หอมแก้มฮันนี่)
Honey : -//- เขินนะ
ชินอิจิ : ฮันนี่จะได้ไม่โกรธไง ^___^
Honey : เรื่องเมื่อกี้ไม่โกรธ แต่โกรธเรื่องเมื่อตอนบ่าย ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?
ชินอิจิ : เพื่อน . . . สนิท
Honey : มากแค่ไหน? มีอะไรกันหรือว่าไง?
ชินอิจิ : อย่ามาบ้าหน่า !! เพื่อนกันนะ
Honey : -.- ไม่เห็นแปลก เพื่อนกันส่วนใหญ่มันก็เกินเพื่อนกันหมดแล้ว
ชินอิจิ : นั่นมันไม่ใช่ฉันหนิ่
Honey : ถ้าเป็นฉันน๊า ~ มีเพื่อนสนิทน่าตาแบบนี้ คงอยากเป็นเกินเพื่อนเลยหล่ะ ^^
ชินอิจิ : เพื่อนของฉันคนนี้ ไม่ใช่คนแบบนั้นเลย
Honey : -0- ก็น๊า ก็แค่เพื่อนนน ~ สู้ฉันได้ที่ไหน? สวยเซกเอ็กซ์จัดแบบนี้ >^<
ชินอิจิ : ผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่เจอตอนเข้ามาในโรงแรม ก็สวยนะ ประมาณเธอเลย
Honey : ดาร์ลิ้งค์ !!!!!!!! ฉันหน่ะสวยนะ มากด้วย ยัยนั่นสวยแค่ข้างนอก ข้างในเน่า ! เชื่อสิ่ - -
ชินอิจิ : ฮันนี่ไปว่าคนอื่นไม่ได้นะ
Honey : ก็ดาร์ลิ้งค์ชมมันอ่ะ !
ชินอิจิ : ก็อยากให้ฮันนี่หึงเฉยๆ
Honey : บ้า >^<

　　　ณ ห้อง 515 รันและโซโนโกะ

โซโนโกะ : เป็นไงคุยได้ไรบ้าง?
รัน : พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยกัน - -
โซโนโกะ : =[]= สุดยอดดด ! . . . ได้แค่นะ?????????
รัน : อื้อ แค่นั้น ไม่รู้จะคุยไรอ่ะ อยู่ข้างๆเอง
โซโนโกะ : ห้องข้างๆ ไม่ใช่ข้างๆ -*-
รัน : นั่นแหล่ะ ใกล้กัน บางทีฉันพิงกำแพงอยู่ ชินอิจิอาจจะพิงอยู่ด้วยก็ได้ . . ฉันเคยเห็นในซีรีย์เกาหลีบ่อยๆ
โซโนโกะ : โธ่เพื่อนฉัน ไปหมดแล้ว สมงสมอง - -‘
รัน : รู้สึกเหมือนมีคนพิงกำแพงอีกฝั่งเลยอ่ะ >^< ชินอิจิรึเปล่าน๊า?
โซโนโกะ : อาจจะจะเป็นยัยน้ำผึ้งฮันนี่นั่นพิงก็ได้
รัน : อี๋แหว่ะ ! ไม่อยากกินน้ำผึ้งอีกเลยอ่ะ -0-
โซโนโกะ : ท่าทางกะดี๊กะด๊าเชียว -^-
รัน : ตรงไหน? ไม่มีเลยยยยยยยยยยยย ~
โซโนโกะ : เรากลับกันเถอะ - -
รัน : เป็นความคิดที่ดี
โซโนโกะ : Go Go Let’s go
รัน : Go home
โซโนโกะ : โกอินเตอร์จริง ใช้ภาษาอังกฤษ แต่เอ๊ะ ! ตอนนั้นจำได้ว่า น้ำผึ้งฮั่นนี่นั่นพูดภาษาอังกฤษหนิ่
รัน : อืมใช่ -0-
โซโนโกะ : แล้วไหงที่เราฟังเมื่อกี้เป็นภาษาไทยอ่ะ?
รัน : หรือว่าจะเป็นผู้หญิงอีกคน? =[]=!!!!!!!!!
โซโนโกะ : ฉันจำได้ว่าเป็นเสียงฮันนี่นั่นนะ - -
รัน : -^- ก็ไม่อะไรหรอกนะ แต่สงสัยอ่ะ
โซโนโกะ : อยากรู้แล้วอ่ะ ทำไงดี?
รัน : เดินไปถามเลยมั้ย?
โซโนโกะ : แล้วจะมีแผนำว้ทำไมหล่ะ? ยังไงก็รอวันไปเที่ยวเลยดีกว่า
รัน : อื้มก็คิดแบบนั้น

　　　(ตัดบท) ข้ามมา วันจันทร์อันแสนจะ(ไม่)สดใส รันมารับชินอิจิถึงบ้าน เพราะว่าจะเดินไปโรงเรียนด้วยกัน แต่เนื่องจากชินอิจิ ตื่นยากลำบากเย็น แทบจะเข็นฆ่ากว่าจะยอมตื่น เป็นแบบนี้ทุกวัน และก็วันนี้ด้วย . . .

รัน : ชิน-อิ-จิ๊ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ชินอิจิ : โอฮายโย โกไซมัส
รัน : โอฮายโย ~ ตื่นนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!
ชินอิจิ : อีก 5 นาทีนะ *O*
รัน : 5 วินาที
ชินอิจิ : =__=
รัน : หนึ่ง . . .
ชินอิจิ : =__=
รัน : สอง . . สาม . . สี่ . . ห้า Get up!!!!!!
ชินอิจิ : คร๊าบบบบบบบ ~ โหดจังเลยแฟนใคร ตอนนั้นยังอยากดูตอนเข้าห้องน้ำอยู่เลย
รัน : ไม่มีใครอยากดูหรอกย่ะ ! เสียสายตา -//-
ชินอิจิ : ของดีไม่ได้มีให้ดูบ่อยๆ น๊าาา ~
รัน : ดีไม่ดีก็ไม่ดู >^<
ชินอิจิ : แล้วจะเสียดายยยยย ~
รัน : ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
ชินอิจิ : ไปอาบน้ำดีกว่า วันนี้ไม่กินข้าวเช้านะ
รัน : อื้มๆ
ชินอิจิ : สนใจถูหลังอีกมั้ย ?
รัน : ไม่เอาแล่ววว
ชินอิจิ : กัดลิ้นขาด
รัน : กลัวแล้วจ้า
ชินอิจิ :

　　　ผ่านไป 50 นาที ชินอิจิกับรันก็มาถึงโรงเรียนเรียบร้อย (ตัดฉากจ้า)

โซโนโกะ : แหม่ๆ มดขึ้นมาแต่ไกลเชียวน้า ><
รัน : บ้า -//-
ชินอิจิ : ไปเตะบอลก่อนนะ
รัน : อื้ม จ้ะ
ชินอิจิ : (หอมแก้มรัน)
รัน : =[]= (เงิบ)
โซโนโกะ : =[]= (ช็อค)
รัน : ทำอะไรหน่ะ >^< โซโนโกะอยู่นะ
ชินอิจิ : ก็แค่หอมแก้มเองงง ~
โซโนโกะ : ถ้าอายุเยอะกว่านี้ พวกเธออาจจะขึ้นเตียงต่อหน้าฉันก็ได้ - -‘
ชินอิจิ : ไม่ต้องรออายุ เดี๋ยวก็ได้ขึ้น
รัน : ขึ้นไปคนเดียวเลย
ชินอิจิ : ไปเตะบอลดีกว่า
รัน : -3- ไปสิ่
ชินอิจิ : บายยยย ~
โซโนโกะ : ชิ่วๆ

　　　จากนั้นก็เป็นอย่างนี้มาเรื่อยจนถึง วันศุกร์  วันที่รันจะต้องชวนชินอิจิไปดูสวนสนุก

 

เรื่องสั้น ชินอิจิ -  รัน ตอนที่ 8 ตอน หัวใจของเธอ ฉันไขมันได้แล้วนะ

　　　ต่อจากตอนที่แล้ว วันนี้เป็นวันที่รันต้องชวนชินอิจิไปสวนสนุกในวันพรุ่งนี้ เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป ติดตามได้ใน ณ บัดนี้

เช้าวันศุกร์ ณ บ้าน คุโด้ ชินอิจิ (เป็นนักสืบ)

　　　วันนี้รักบุกมาบ้านชินอิจิโดยที่ไม่ได้บอกเจ้าตัวก่อน(ปกติก็มาบ่อยๆ เพราะไปร.ร.ด้วยกัน) หลังจากที่ซ้อมแผนกับโซโนโกะมา 4 วัน เต็มๆ ว่าต้องทำหน้าตาแบบไหน *O* เวลาชินอิจิทำท่าจะปฏิเสธ

รัน : คุ – โด้ – ชิน – อิ – จิ !!!!!!!!!!!!!!!
ชินอิจิ : รันงั้นหรอ =___=
รัน : ก็ฉันหน่ะสิ่ คิดว่าใคร?
ชินอิจิ : เปล่านะ ^___^
รัน : ไปโรงเรียนกันเถอะ
ชินอิจิ : งืม งืมมม อาบน้ำก่อนนะ
รัน : อื้ม ^__^

　　　ช่วงปลุกวันนี้ไม่มีอะไรมาก แผนจะเริ่มช่วงตอนเดินไปโรงเรียนนั่นเอง พอชินอิจิอาบน้ำเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกจากบ้านเพื่อที่จะไปโรงเรียนนนนนน ~

รัน : นี่ชินอิจิ!
ชินอิจิ : หืม? ^___^
รัน : อาทิตย์นี้ว่างมั้ย?
ชินอิจิ : ทำไมหรอ? -O-
รัน : ไปสวนสนุกกัน ^__^
ชินอิจิ : =[]= สวนสนุก?
รัน : อื้ม ! อยากไปอ่ะ
ชินอิจิ : เอ่อคือ . . .
รัน : น๊า น๊า ~ *O* (ทำตาวิ้งๆ)
ชินอิจิ : ทำไมไม่ไปวันเสาร์อ่ะ?
รัน : โซโนโกะมีแข่งเทนนิสอ่ะ ต้องไปดู (โกหกจ้ะ!)
ชินอิจิ : (=___=) (ทำไงดี??)
รัน : (*O*) (สายตาวิงวอนสุดๆ)
ชินอิจิ : ก็ได้ ^__^
รัน : ชินอิจิน่ารักที่สุดเลยยยยยยยย >^<
ชินอิจิ : ฮะๆ นี่ใคร? คุโด้ ชินอิจิ เลยนะ
รัน : นายไม่ได้ติดคดีอะไรใช่มั้ย?
ชินอิจิ : ไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้น ไม่ได้ติดคดีอะไรทั้งนั้นแหล่ะ ว่างสุดๆ
รัน : แล้วทำไมตอนแรกทำท่าเหมือนจะไม่ไปหล่ะ?
ชินอิจิ : ก็ . . .
รัน : . . .
ชินอิจิ : กำลังนึกอยู่ว่าว่างมั้ย? แต่ก็ว่างหล่ะ ^___^
รัน : แน่นะ? ไม่ใช่ไปนัดสาวที่ไหนไว้นะ
ชินอิจิ : สาวอะไรที่ไหน มีแค่รันคนเดียว
รัน : เราคบกันแบบไม่เปิดเผยนะ
ชินอิจิ : ก็จริง ^^’ แต่สุดท้ายก็จะเปิดเผยอยู่แล้ว
รัน : คงอีกนานล้ะนะ . . . อ๊ะ! ถึงโรงเรียนแล้ว -0-
ชินอิจิ : อื้อ ไปเตะบอลก่อนน๊า
รัน : อื้ม! แล้วเจอกันวันอาทิตย์น๊า
ชินอิจิ : ได้เลยครับบบบ

　　　โซโนโกะเดินมาจากไกลๆ และเห็นชินอิจิวิ่งไป เธอเลยรีบปรี่เข้ามา

โซโนโกะ : รันนนนนนน ! เป็นไงมั่ง? โอเคป้ะ? เวิร์กป้ะ? *O*
รัน : เรียบร้อย แผนสำเร็จ ชินอิจิตอบตกลง >^<
โซโนโกะ : >O< รอวันอาทิตย์ไม่ไหวแล้ว ตื่นเต้นแทน
รัน : แล้วฉันจะต้องทำไงบ้างหล่ะ?
โซโนโกะ : ตามอัธยาศัยของเธอเลย
รัน : ให้เดินไปบอกว่า “รู้ความจริงแล้ว” แบบนี้หรอ? -0-
โซโนโกะ : ยัยบ้า! ทำแบบนั้นมันก็ไม่สนุกสิ่ ต้องแบบ . . .
รัน : แบบ . . .
โซโนโกะ : ยังไม่ได้คิดอ่ะ T^T
รัน : - -*
โซโนโกะ : เอาแบบว่า ดราม่าเข้าไว้ อะไรแบบนี้
รัน : จะพยายามนะ
โซโนโกะ : เตรียมชุดยัง?
รัน : เตรียมแล้ว ชุดนี้เป็นชุดที่ชินอิจิเลือกให้ตอนไปซื้อของด้วยกันอ่ะ มันน่ารักดี มินิสเกิร์ตสีชมพู น่ารักมากเลย หวานๆ
โซโนโกะ : โอเคเลย >^< ตื่นเต้นแทนเลยอ่ะ
รัน : ฉันไม่อยากตื่นเต้นเท่าไหร่ กลัวมากกว่า
โซโนโกะ : อยากรู้ความจริงต้องสู้ ถึงผลลัพธ์มามันอาจจะแย่ แต่ก็คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก ^__^
รัน : อื้อ !

　　　ขณะนี้เป็นเวลา 16.00 น. เลิกเรียนแล้วค่ะ ^___^ ออดพึ่งดัง นักเรียนบางคนยังอยู่ในห้องอยู่ และอยู่ดีๆชินอิจิก็เดินมาหารัน แล้วพูดว่า . . .

ชินอิจิ : รันๆ ไปกัน!
รัน : ไปไหน?
ชินอิจิ : ก็ไปโรงแรมไง
คนในห้อง : (-[ ]-) (-[ ]-) (-[ ]-) . . .
รัน : (=[]=)!!!!!!!!!!!!!!!!!! ปะ ไปทำไม?
โซโนโกะ : แหมมมมม ~ รีบจังเลยน๊า ไปโรงแรมกันทำไมหว่า? >^<
ชินอิจิ : เธอก็น่าจะรู้ดีนะ -*-
โซโนโกะ : เรื่องส่วนตัวของพวกเธอ ฉันไม่รู้หรอกน๊า ><
ชินอิจิ : ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เรื่องส่วนรวม จะไปด้วยกันมั้ยหล่ะ?
โซโนโกะ : =[]=! ทำไมฉันต้องไปด้วยหล่ะ
ชินอิจิ : ก็วันนี้ที่โรงแรมมีงาน ไม่ใช่รึไง?
รัน,โซโนโกะ : ห้ะ! งาน? -0-
ชินอิจิ : อื้ม! ก็งาน ซึซึกิซากุระ ไง งานของครอบครัวเธอไม่ใช่หรอ โซโนโกะ ?
โซโนโกะ : โอ้ะ! -0- จริงด้วยอ่ะ ลืมเลย เหมือนท่านปู่จะจัดหล่ะ - -
รัน : แล้วทำไมฉันต้องไปด้วยหล่ะ? -0-
ชินอิจิ : ก็พ่อเธอไป แล้วไปเมาในงานหน่ะสิ่ ไม่คิดจะพาพ่อกลับรึไง? - -*
รัน : =[]= โถ่! พ่ออีกแล้ว - -
โซโนโกะ : แล้วนายรู้ได้ไง?
ชินอิจิ : ก็พวกสารวัตรเมงูเระไปหน่ะสิ่ แล้วเห็นพ่อรันเมา เลยส่งข้อความมาหาฉันไง บอกว่าส่งหารันแล้วมันเงียบไปหน่ะ
รัน : จริงหรอ? ดูแปป (._.) [ก้มมองโทรศัพท์] เอ่ออ . .. จริงด้วยแหะ สงสัยเรียนอยู่เลยไม่ได้สังเกตุ -.-
ชินอิจิ : โซโนโกะจะไปด้วยมั้ย?
โซโนโกะ : ไม่อ่ะ งานมีแต่สีชมพู ไม่ใช่ว่าไม่ชอบสีชมพูนะ แต่คนในงาน ผมจะขาวกันหมดแล้ว ฉันอยู่ดูคุณมาโคโตะในทีวียังสนุกกว่าเลย >/////////<
รัน : มันเป็นงานเกี่ยวกับอะไรอ่ะ?
โซโนโกะ : เป็นงานเกี่ยวกับประมูลรูปภาพดอกซากุระที่ผ่านเข้ารอบชิงอ่ะ -*- ฉันเห็นภาพแล้ว ก็สวยดีนะ
รัน : อ่อโอเค ชินอิจิงั้นเราไปกันเถอะ
โซโนโกะ : หนุ่มสาวชวนกันไปโรงแรม วี๊ดวิ๊วววววววววววววว ~
ชินอิจิ : งานครอบครัวตัวเองแท้ๆ เธอยังไม่ไปเลย - -
โซโนโกะ : มันน่าเบื่อ ต้องยกออก เก็บไว้นานไป เดี๋ยวใจถลอก . . .
รัน : -_____________- คนละเรื่องแล้วหล่ะ
โซโนโกะ : รีบไปเถอะ ก่อนที่พ่อเธอจะอาการหนัก
รัน : อื้อ ไปกันชินอิจิ
ชินอิจิ : อื้อ

　　　ณ โรงแรมซึซึกิ . . . งานซึซึกิซากุระ

　　　บรรยากาศในงานก็ราบรื่นไปด้วยดี งานนี้เป็นสีชมพู เพราะเป็นสีของดอกซากุระ แต่มีอยู่จุดๆนึง เป็นจุดสนใจของคนกลุ่มใหญ่ เพราะมีนักสืบชื่อดัง กำลังเมากับสาเกอยู่ ทั้งเมาทั้งเต้นไปด้วย ทำให้กลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย . . . และในขณะนั้นเอง ลูกสาวของยอดนักสืบชื่อดังก็มาเห็นสภาพของพ่อตัวเอง เล่นทำเอาไม่กล้าเข้าใกล้พ่อตัวเองเลย เพราะการกระทำสุดจะบรรยาย ชื่อของนักสืบชื่อดังคนนั้นคือ โมริ โคโกโร่ นั่นเอง . . .

รัน : =[]=!!!!!!! คุณพ่อ
โคโกโร่ : หืมมมมมมมม? เอ้ารันมาทำอะไรที่นี่ เอ้ะนั่น ไอ้หนูนักสืบกำมะลอนี่หว่า นี่แกพาลูกสาวฉันมาโรงแรมเร้อะ?!!
ชินอิจิ : กำมะลอ? - -*
โคโกโร่ : นี่ถ้าฉันไม่มาเจอเข้า แกคงพาลูกสาวฉันไปทำอะไรมิดีมิร้ายสิ่นะ หน็อยแน่แก!
รัน : คุณพ่อ เมาเละเทะใหญ่แล้ว กลับบ้านเถอะ
โคโกโร่ : อะไรนะ? แกชวนนักสืบนั่นกลับบ้านเร่อะรัน?
รัน : - - หนูหมายถึงพ่อนี่แหล่ะ ที่ต้องกลับบ้าน
โคโกโร่ : พ่อ? ทำไมพ่อต้องกลับ
รัน : ก็พ่อเมาไง - - เมามากด้วย กลับกันเถอะ
โคโกโร่ : พ่อม่ายเมาาาาา ~ ZzZzZzZzZz (หลับเรียบร้อย)
รัน : เฮ้อออ ~ ชินอิจิช่วยแบกหน่อยสิ่
ชินอิจิ : ได้ๆ

　　　ณ สำนักงานนักสืบโมริ

รันและชินอิจิได้แบกโคโกโร่มาจนถึงบ้าน โคโกโร่นิทราเข้าร่าง หลับแน่นิ่ง ถ้าตัวเย็นก็คงคิดไปแล้วว่าเป็นอะไร แต่นี่ไม่ใช่ ยังตัวอุ่นอยู่ยังไม่เลือดเนื้อ(ฮามั้ย?)

รัน : เฮ้ออออออออออออ ~ หนักอ่ะ ปวดไหล่เลย -3-
ชินอิจิ : เดี๋ยวนวดให้เอามั้ย?
รัน : จะดีหรอ?
ชินอิจิ : ไม่เป็นไรหรอก พ่อเธอก็หลับไปแล้วด้วย
รัน : กลัวพ่อตื่นมาเห็นอ่ะ
ชินอิจิ : ถ้าเธอไม่เจ็บจนร้องออกมาพ่อเธอคงไม่ตื่นหรอก
รัน : โดนแรงกว่านี้ฉันก็ไม่เคยร้องหรอก ฉันหน่ะ ถึกจะตาย ^_____^
ชินอิจิ : จ้าถึก ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่อยากถึกนะ กลัวผู้ชายไม่ชอบ
รัน : ฉันไม่กลัวผู้ชายคนไหนไม่ชอบ ขอแค่นายชอบก็พอแล้ว ^^
ชินอิจิ : ไม่มีทางที่ฉันจะไม่ชอบเธอ
รัน : -////////-
ชินอิจิ : เริ่มได้ยัง?
รัน : อ่ะอื้อ ! สัญญาจะไม่ร้อง กลัวพ่อตื่น ฮ่าๆ
ชินอิจิ : อย่าหัวเราะ เดี๋ยวก็ตื่นจนได้
รัน : :X ลืมตัวไปนิสสสนึง ~
ชินอิจิ : ก็ไม่ได้ว่าอะไร มาให้นวดเหอะ ~
รัน : จ้า

　　　ผ่านไปซักพัก ~

รัน : ชะ ชินอิจิ . . .
ชินอิจิ : มีอะไรหรอ? จะเสร็จแล้ว อีกนิดเดียวทนหน่อยนะ
รัน : อื้อ . . . ครั้งนี้รู้สึกสบายด้วย ฉันชอบนะ
ชินอิจิ : อยากให้ฉันทำแบบนี้ให้ทุกวันเลยมั้ยหล่ะ? ทำได้นะ
รัน : กลัวชินอิจิเหนื่อย เสียแรงเยอะด้วย
ชินอิจิ : ถ้าทำแล้วรันรู้สึกดี รู้สึกสบาย แค่นี้จิ๊บๆ
รัน : ชินอิจิน่าจะไปทำงานแบบนี้นะ รับรองรวย
ชินอิจิ : ไม่เอาหล่ะ อยากเป็นนักสืบแบบนี้เนี่ยแหล่ะ ชอบไขปัญหา ไขคดี แล้วก็ . . .
รัน : . .. ??
ชินอิจิ : ไขหัวใจใครบางคน . . . ฉันจะเป็นลูกกุญแจเพื่อที่จะไขคดีทุกอย่าง
รัน : แม่กุญแจตรงหัวใจฉัน มีแต่เธอเท่านั้นที่ไขมันและเปิดออกดู
ชินอิจิ : ปริศนาตรงหัวใจของเธอ มีเพียงฉันเท่านั้นที่จะคลี่คลายได้
ชินอิจิ,รัน : ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ไม่ว่าจะสาหัสเพียงใด ขอแค่เข้าใจ และไขมันไปพร้อมกัน
ชินอิจิ : นวดเสร็จแล้ว
รัน : อาริกาโตะ ขอบคุณน้า ^^
ชินอิจิ : เพื่อรันทำได้ทุกอย่าง
รัน : อื้อ ^__^

　　　ไม่รู้ว่ารันจะทนได้อีกนานแค่ไหน? รันทำทุกอย่างให้เป็นปกติ ยังคงรักชินอิจิเหมือนเดิม แต่ทั้งๆที่รู้ว่าชินอิจิกำลังมีคนอื่นอยู่ ชินอิจิอาจจะทิ้งรันไป เมื่อรันพูดจบก็หลับตาเพราะกลัวน้ำตาจะไหลออกมา รันยังไม่ทันลืมตาก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะมีอะไรสักอย่างที่นุ่มนิ่มหอมเหมือนขนมหวานมาประกบที่ปากของรัน รันไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าคืออะไร . . จูบที่แสนคุ้นของชินอิจินั่นเอง รันพยายามจูบตอบเพราะไม่อยากชินอิจิรู้ว่าเธอกำลังเสียใจ เพราะอีกแค่วันเดียวความจริงทั้งหมดก็จะกระจ่าง . . . แม่กุญแจที่หัวใจ อาจจะไม่มีไขได้อีกเลย

ชินอิจิ : เจอกันพรุ่งนี้นะรัน
รัน : อื้ม ^___^

　　　แอ๊ดดด ~ ปัง!! เสียงปิดประตูดังขึ้น ชินอิจิบอกลารันและเดินออกไป . . . พร้อมกับน้ำตารันที่ร่วงไหลออกมา รันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ในเมื่ออีกแค่วันเดียว ความจริงจะเปิดเผยแล้ว ความจริงที่ว่าชินอิจิจะเลือกใคร แล้วจะเป็นยังไงต่อไป ถ้าเลือกรันแล้วจะคบกับฮันนี่ทำไม? แต่ถ้าเลือกฮันนี่แล้วจะเก็บรันไว้ทำไม? เกิดมาคงไม่มีใครเคยคิดเคยฝันว่าจะได้เจอกับเรื่องแบบนี้ เหตุการ์ณแบบนี้ไม่เรียก “พรหมลิขิต” แต่เรียก “อุปสรรค” . . . พรุ่งนี้รันจะไม่ได้เจอชินอิจิ เพราะโซโนโกะนัดรันไปที่บ้าน ไปเตรียมเรื่องชุดและแผนว่าจะเอายังไงต่อไป และจะเจอกับชินอิจิในวันอาทิตย์ อาจจะเจอกันเป็นครั้งสุดท้าย หรือ ไม่ท้ายสุด รันอาจจะยังยึดมั่นในคติที่ว่า “คนเราต้องให้ความหวังตัวเองเสมอ” เพราะฉะนั้นอย่าเอาความเศร้าเข้ามาแต่ในชีวิต เพราะมันจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย ^^

# วันอาทิตย์ 11.30 น.

　　　เวลาผ่านไปดั่งเล่นไวกิ้ง(ไม่เกี่ยว) วันนี้คือวันอาทิตย์อากาศอันแสนจะสดใส? แต่ก็มีใครบางคนยังขุ่นมัว ณ จุดนี้รันอยู่สวนสนุกแล้วค่ะ รันวันนี้มาในสไตล์น่ารัก คาวาอิสุดๆ ชุดสีพาสเทลสดใสเหมาะกับวัยรุ่น รันใส่กระโปรงสีชมพูสั้นนิดหน่อย เสื้อคอกว้างสีขาวครีม เสื้อคลุมสีเขียวแบบพาสเทล ใส่ถุงเท้าสีชมพู และรองเท้าส้นสูงเล็กน้อย เซ็ทพาสเทลโดยเฉพาะ ผมก็ปล่อยยาวลงมาตามปกติ มีที่คาดผมสีชมพูหวานๆอยู่ . . . ชุดนี้เพื่อนสาวสุดซี้โซโนโกะหามาให้ทุกอย่างเลย กลัวเพื่อนไม่น่ารัก ไม่เด่นสะดุดตาแฟน(ที่กำลังจะนอกใจ) แผนทุกอย่างก็เตรียมกันมาอย่างดี เหลือแค่ประสบการ์ณ และ ความสามารถของรัน เพียงเท่านั้น เอ้า! สู้เว้ยยยย ><

Talking sonoko (กำลังคุยกับโซโนโกะ)

โซโนโกะ : เป็นไงมั่ง โอเคมั้ย?
รัน : โอเค๊ ~ ฉันมาถึงก่อน 30 นาทีอ่ะ ก่ะว่าจะเดินเล่นหน่อย
โซโนโกะ : เจอชินอิจิยัง
รัน : ยังเลยจ่ะ
โซโนโกะ : แล้วเห็นฮันนี่บ้างป้ะ?
รัน : คิดว่าไม่เห็นนะ

　　　(ระหว่างที่รันคุยอยู่ก็เดินไปด้วย แล้วก็เจอเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่ออีกแล้วววว ~ )

รัน : ซะ โซโนโกะ
โซโนโกะ : มีอะไรหรอ?
รัน : ฉันเจอฮันนี่แล้ว แต่. ..
โซโนโกะ : ไมอ่ะ?
รัน : ชินอิจิก็อยู่ด้วยหน่ะสิ่ . . .
โซโนโกะ : เอ่ออออ . ..
รัน : ฉะ ฉันจะทำยังไงดีอ่ะ ?
โซโนโกะ : 12.00 น. คือเวลาที่เธอนัดชินอิจิใช่มั้ย? งั้นก็รอไป เดี๋ยวหมอนั่นมา แผนจะเริ่มตอนกลับโอเคนะ
รัน : อื้อได้ๆ

　　　เหงาเงิบเลยทีเดียวเชียว มาเจอชอตสำคัญ ชินอิจิกำลังเดินควงฮันนี่ซื้อไอศรีม ส่วนรันก็นั่งรออย่างเดียว ทั้งที่คิดว่าจะไม่ต้องรอแล้วแท้ๆ เวลาผ่านไปช้ามากสำหรับรันตอนนี้ แต่รันก็ยังรอ จนถึงเวลาที่รอคอย . . . 12.00 น.

ชินอิจิ : อ้าวรัน?
รัน : ชินอิจิ
ชินอิจิ : มานานรึยัง?
รัน : พึ่งมาถึงเอง ^____^
ชินอิจิ : อ๋อ งั้นเราไปเล่นเครื่องเล่นกันมั้ย?
รัน : โอเคๆ วันนี้อยู่เย็นเลยนะ อยากดูพาเหรด ^__^
ชินอิจิ : ได้สิ่

　　　วันนี้ทั้งวันทุกคนอาจจะคิดว่ารันมีความสุขใช่มั้ย? แต่บอกได้เลย “ไม่เลย” ชินอิจิบางครั้งก็ให้รันเล่นเครื่องเล่นคนเดียวบ้าง อ้างนู่นนี่นั่น บ้างก็ขอไปเข้าห้องน้ำ เหมือนรันมาเล่นคนเดียวแบบไหนแบบนั้น

ชินอิจิ : สนุกมั้ย?
รัน : สนุก ^___^
ชินอิจิ : อยู่ดีๆก็รู้สึกปวดหัว ขอโทษน้า ที่ไม่ได้เล่นกับรันตั้งหลายอย่างแหน่ะ
รัน : ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เราได้ดูพาเหรดด้วยกันก็พอแล้ว ^^
ชินอิจิ : อื้มมม
รัน : ไปเล่นชิงช้ากันมั้ย?
ชินอิจิ : ยังรู้สึกปวดหัวอยู่เลย รันนั่งคนเดียวได้ไหม
รัน : นี่ชินอิจิ
ชินอิจิ : ทำไมหรอ?
รัน : เหนื่อยมั้ย?
ชินอิจิ : แค่ปวดหัวนิดหน่อยหน่ะ
รัน : ไม่ใช่เรื่องนั้น?
ชินอิจิ : แล้วเรื่องไหน?
รัน : เหนื่อยที่ต้องเดินไปเดินมาหน่ะ? (แผนเริ่ม!)
ชินอิจิ : เดิน? เดินไปไหนหน่ะ?
รัน : ก็ที่ต้องเดินจากตรงนู้นไปตรงนี้ไงหล่ะ?
ชินอิจิ : ฉันอยู่รอเธอเล่นตลอดนะ
รัน : ฉันหน่ะ รู้หมดแล้วนะ !!
ชินอิจิ : -0- รู้อะไร?
รัน : นายกำลังจะไปมีคนอื่น นี่นายคิดว่าฉันโง่หรอ ฉันกินข้าวนะไม่ใช่กินหญ้า ฉันรู้ทุกอย่างหมดแล้ว ทำไมหล่ะ ทำไม มีฉันแล้วยังจะต้องการคนอื่นอีกทำไม ที่ผ่านมาฉันมันแย่หรอ? ฉันทำให้นายไม่พอใจงั้นหรอ? บอกมาสิ่ ชินอิจิบอกมา !
ชินอิจิ : เธอรู้เรื่องนี้ได้ไง?
รัน : รู้นานแล้ว รู้นานมากแล้วด้วย นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรห้ะ?
ชินอิจิ : ฉันขอโทษ
รัน : ขอโทษ ขอโทษงั้นหรอ? ขอโทษแล้วได้อะไร นายทำให้ฉันเสียใจนะชินอิจิ!!!
ชินอิจิ : รัน เธอฟังฉันก่อนนะ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ เธอไม่เคยขึ้นเสียงกับฉันนะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?
รัน : ที่เป็นมันก็เพราะนายทั้งนั้น!!!!!! ฉันเกลียดชินอิจิที่สุดเลย !
ชินอิจิ : รันฉันขอโทษ เรื่องทั้งหมดฉันอธิบายได้นะ
รัน : งั้นก็อธิบายมาสิ่ ฮันนี่เป็นใคร ยัยฝรั่งนั่นเป็นใคร? มีอะไรกันไปแล้วบ้าง? ฉันพยายามเกาะติดเรื่องราวของนายและยัยนั่น และสิ่งที่ฉันรู้มา ยิ่งทำให้ฉันเจ็บ เจ็บมากด้วย ฉันหน่ะ ฉันหน่ะ ฮือออ T_T ฉันเสียใจมากนะ
ชินอิจิ : . . .
รัน : พูดไม่ออกหล่ะสิ่ คงไม่คิดหล่ะสิ่ว่านักสืบหนุ่มสุดโด่งดั่งถูกตามโดยไม่รู้ตัว แล้วรู้อะไรอีกมั้ย? ฉันนี่ไง กำลังถูกนักสืบนอกใจ ทั้งๆที่ฉันรักนายมากแท้ แต่นายกับทำเหมือนกับฉันไม่มีตัวตน ทำไม ทำไมกัน?
ชินอิจิ : ฉันกับฮันนี่ไม่เป็นอะไรกัน?
รัน : ห้ะ?
ชินอิจิ : ฮันนี่ เธอชื่อว่า ฮอลลี่ ไลอาร์ เป็นนายจ้างของฉัน
รัน : นายจ้าง? นายจ้างบ้าอะไรไปนอนด้วยกัน แถมจูบกันด้วย
ชินอิจิ : เธอรู้?
รัน : ฉันไม่รู้! แค่พูดไปงั้น แต่มันคงถูกหล่ะสิ่ !!
ชินอิจิ : ก็ถูก แต่ฮันนี่จ้างให้ฉันไปทำงานโดยจะจ่ายค่าจ้างอย่างแพง แต่ฉันไม่รับเลยขอยอมทำงานแบบฟรี ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ?
รัน : จ้างให้ไปเป็นแฟน?
ชินอิจิ : ใช่! เพื่อไม่ให้สตอกเกอร์ที่ตามอยู่เข้ามายุ่ง สตอกร์เกอร์คนนั้นเก่งทุกเรื่อง เคยเอาเครื่องดักฟังเข้ามาติดไว้ที่ห้องฮันนี่ ฮันนี่กลัวมากจนต้องจ้างฉันให้ไปเป็นแฟน
รัน : . . .
ชินอิจิ : แต่ฉันไม่คิดว่าสิ่งที่ฮันนี่ให้ทำจะหนักขนาดนี้ ฮันนี่มีใจให้ฉัน ฮันนี่ให้ฉันทั้งจูบ จับ ลูบคลำ ฉันไม่อยากทำเลย ฉันหน่ะรักเธอเสมอ ฉันหน่ะเวลาอยู่กับฮันนี่ก็คิดถึงแต่เธอ ฉันรักเธอมากนะ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะเข้าใจผิดได้ขนาดนี้
รัน : ทำไมนายไม่ปฏิเสธหล่ะ?
ชินอิจิ : ฉันปฏิเสธไม่ลง ฮันนี่ดูน่าสงสารมาก
รัน : น่าสงสาร? ถ้าสงสารมากทำไมไม่ไปคบด้วยเลยหล่ะ จะได้สมจริง
ชินอิจิ : สิ่งที่ฉันพูดมาเธอยังไม่เข้าใจอีกหรอรัน? ฉันรักเธอนะ รักมากด้วย
รัน : ฉันไม่รักนาย ฉันไม่รักนายแล้ว
ชินอิจิ : ฉันไม่เชื่อหรอก ^^ ฉันอธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจแล้ว เธอคงจะเรียบเรียงเนื้อเรื่องทุกอย่างและคงเข้าใจฉันแล้ว ฉันเชื่อ แล้วก็ . . . เมื่อกี้เธอก็บอกว่ารักฉันด้วย
“ฉันรักนายมากแท้ๆ แต่นายทำเหมือนกับฉันไม่มีตัวตน”
รัน : -///- ฉะ ฉันไม่ได้พูดซักหน่อย
ชินอิจิ : เธอหน่ะรักฉัน เหมือนที่ฉันรักเธอ . . . กุญแจที่หัวใจเธอฉันเป็นคนไขมันเอง เมื่อฉันอยากเปิดฉันก็เปิด ฉันรู้ข้างในใจเธอเสมอนะรัน
รัน : หึ้!
ชินอิจิ : ฉันรักเธอนะ แล้วเธอหล่ะ?
รัน : รักก็ได้ ตาบ้า >///<
ชินอิจิ : ไปดูพาเหรดกันมั้ย?
รัน : ไปสิ่ ><

　　　เมื่อรันรู้ความจริงทั้งหมด ก็ยอมรับในตัวชินอิจิว่า ชินอิจิเป็นลูกจ้างที่ดีมากกกกกกกก (เกินไปด้วย) แต่รันสั่งไว้ว่า “ห้ามทำแบบนี้อีก!!” . . . หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไปดูพาเหรดกัน แล้วก็กลับบ้านของชินอิจิก่อน . . .

　　　ณ บ้านชินอิจิ

รัน : พาเหรดสวยมากเลยน้า >^<
ชินอิจิ : สวย สวยเหมือนรันเลย
รัน : ตาบ้า -//- . . . นี่ๆอยากรู้อ่ะ ว่าชินอิจิกับฮันนี่ทำอะไรกันไปบ้าง?
ชินอิจิ : อยากรู้งั้นหรอ?
รัน : อื้ม
ชินอิจิ : งั้นเดี๋ยวจะทำให้ดู
รัน : -0- จะทำอะไรหน่ะ? อย่าน๊าาาาา

　　　ทั้งคู่จะทำอะไรนั้น ไปจินตนาการและจิ้นกันเองน้า >< . . . . . . . . ยัง! ยังไม่จบ มีอะไรเล็กๆน้อยๆต่อนิสนึงงง

　　　ณ โรงเรียนมัธยมเทย์ตัน

　　　วันนี้เป็นเช้าวันจันทร์ที่สดใส รันกับชินอิจิเดินมาโรงเรียนด้วยกัน พอมาถึงโรงเรียนก็เจอโซโนโกะ โซโนโกะเลยปรี่มาดึงตัวรันเข้าไปถาม

โซโนโกะ : เป็นไงบ้าง?
รัน : ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดจ้ะ ^__^
โซโนโกะ : ก่ะไว้แล้วววววววว ><
ชินอิจิ : ซุบซิบอะไรกัน? นินทาฉันงั้นหรอ?
โซโนโกะ : ป่าวย่ะ ! เอาแฟนนายคืนไปเลย
รัน : แฟนเฟินอะไร ><
ชินอิจิ : ลืมเลย . . . รัน ฉันมีอะไรจะบอก
รัน : อะไรงั้นหรอ?
พรึ่บบ ~
　　　ชินอิจิอยู่ที่ๆก็คุกเข่าลงแล้วจับมือรันพลางพูดว่า
ชินอิจิ : เป็นแฟนกับฉันนะรัน
คนรอบข้าง : (=[]=(=[]=(=[]=(=[]=) เป็นเลย เป็นเลย เป็นเลย
รัน : -///- เป็นก็เป็นสิ่ ><

　　　เมื่อรันตอบตกลงชินอิจิก็ลุกขึ้นแล้วดึงรันเข้าไปจูบ ไม่เกรงใจสายตาใคร การขอเป็นแฟนครั้งนี้ เพื่อที่จะเปิดเผยต่อทุกคนว่า “รันมีเจ้าของแล้ว” . . . จูบครั้งนี้เต็มไปด้วยความเขินอายของทั้งคู่ และผสมไปด้วยความรักอันหอมหวาน หวังว่าจากนี้จะไม่มีอุปสรรคมาแยกสองคนนี้อีกตลอดไป มีอะไรบางอย่างที่ทั้งสองคนอยากบอกกับแฟนตัวเองว่า “หัวใจของเธอ ฉันไขมันได้แล้วนะ” . . . หวังว่าครูคงไม่อยู่แถวนี้นะ ><

## จบแล้วจ้า >< ไม่สนุก ไม่มัน ไม่ฟิน ไม่ชอบ ติชมกันได้น๊า